Bilindkirina Bîranîna Şehîdên Me û Şerkirina Di Bin Fermana Wan de Erkê Me yê Ji Dest Nayê Berdan e

 Ji bo me, sala dehemîn taybetmendiyek wisa heye ku şehîdên me bi awayekî zincîreyî dikevin nav hev û xelekekê ava dikin, hemû hebûna partiya me dorpêç dikin, dihêlin em bigihîjin nirxên şoreşgerî yên rastîn ku ruhê wê ne, û me hişyar dikin ku em her tim wan biparêzin û bihêz bikin. Ji aliyekî ve em şaşî û xeletiyên xwe wek pêdiviya girêdana bi bîranîna wan re sererast dikin; şehîdên me ew nirxên jiyanê ne ku me mecbûr dikin ji her demê zêdetir nêzî rastiyê bibin, hesta berpirsiyariya me her tim xurt dikin, divê her tim rêz ji wan re were girtin û em wan li ser her kêliya jiyana xwe serdest bikin.

Ne her kes dikare xwedî li şehîdan derkeve; xwediyên rastîn ên şehîdan ew bi xwe ne. Em tenê bi qasî ku dibin dengbêjên wan ên bi hêz, mafê zindîkirina bîranîna wan bi dest dixin. Di dîrokê de ev yek ji mijarên herî zêde hatine lîstin e. Bi taybet di pêvajoyên şoreşgerî de, kesên bîranîna wan xwar dikin, encamên li dijî armancên ku wan ji bo şer kiriye derdixin û bi vî awayî wan dikin malzemeya berjewendiyên xwe, ne kêm in. Ne vala ye ku saziya şehadetê di tevahiya dîroka mirovahiyê û di pêvajoyên girîng ên pêşketinê de wek nirxên derketine holê tê bîranîn û çîrok kirin, heta di salvegeran de car bi car sondên girêdanê têne xwarin. Ev sedema têkoşînê ye.

Wek ku di her kêliya têkoşîna çînî û têkoşînên gelan de tê dîtin, li vir jî şerê dijberan bi awayekî berfireh tê jiyîn. Wek ku kesên ji bo berjewendiyên xwe yên paşverû, kesayetî, malbatî, heta çînî yên teng û xweperest nêzî wan dibin hene, kesên ji wan ji bo hemû mirovahiyê encam derdixin û wan dixin xizmeta mirovahî, wekhevî û dadê jî hene. Dema em vê sazî bi baldarî hîn zêdetir lêkolîn dikin, em ê bi rastî bibînin ku bîranîna kesên jiyana xwe ji bo armancên girîng feda dikin, lûtkeya têkoşînê pêk tîne. Ji ber vê yekê derdikeve holê ku li şûna bîranîna wan bi awayekî paşverû, bîranîna wan bi awayekî şoreşgerî pêdiviya têkoşînê ye.

Cidîbûna vê tevgerê ji hevgirtina armancên wê û ji amadetiya endamên wê tê ku bê çavbirqandin canê xwe, hebûna xwe ya herî bi nirx, her tim ji bo serketina van armancên bilind feda bikin. Heke em bixwazin bizanin rêxistinek çiqas hevgirtî ye, divê em binêrin ka endamên wê, di şertên rahat an dijwar de, amade ne li ber hemû zehmetiyan bisekinin û li cihê pêwîst ji bo vê yekê bimirin an na. Heke ev bi rastî wisa tê fêmkirin û pratîk di vê alî de be, wê demê ew rêxistin rêxistineke pir cidî ye. Lê heke ji wan kesan be ku di rojên serfirazî* û rahatî de bi lez li ser nirxan kom dibin, lê di rojên dijwar an li hember zordariyeke biçûk de wek kurikên çûkan belav dibin, her çi bibêjin, dikare bi teqez were gotin ku ew xeternak in, di têkoşînên bilind ên wek doza gelan de divê tu tiştê pêwîstî bi baweriyê heye nekeve destê wan û ew nikarin pêdiviyên wê pêk bînin.

Heke ji bo dozekê mirî hebin, wê demê ew doz layîqî bilindkirinê ye. Bi taybet dema ku ev ne wek mecbûriyet, lê wek pêkanîna erke berdewam û pêwîst bi dilrehetiyeke mezin were dîtin û heta heke li dawiya wê mirin hebe jî bi dilxweşî rê were meşandin, tenê ev pîvana mezinahiya rastîn a wê tevgerê û wê kesayetê ye. Ev ji bo neteweyan jî wisa ye, heta mînakên bêhejmar hene ku nîşan didin ji bo enternasyonalîzmê jî wisa ye. Dema neteweyek tê êrîşkirin an ber bi hilweşînê ve diçe, heke endamên wê nikarin bikevin pêş, hesab bixwazin û tenê bi girînên nizm û hêsiran razî dibin, heke bi vî awayî jiyaneke xwarî ya li koleyan tê, têr dibînin, ew netewe û endamên wê layîqî nifirkirinê bûne. Tu kes neteweyên wisa cidî nagire û rêz jê re nagire. Her çiqas zordariya li ser wan tê kirin dijwar be û her çiqas bibin qurbanê bêedaletiyên mezin, kesên ji rabûna ji bo azadiya xwe ditirsin her tim layîq in wek artêşa koleyan bên bîranîn û bi kerb bên temaşekirin.

Ji ber vê yekê divê li vir cudahiyeke pir zelal were kirin. Kesên bi navê Rizgariya Neteweyî gelek peyvan dibêjin lê bi rastî yek dilopa xwînê jî tune ye ku bidin wê, layîq in bi nifir bên bîranîn, ji ber vê nikaribin derkevin nav mirovahiyê û bi şerma xwe her roj hezar caran bimirin; ev navê herî rast e ku li wan tê. Tevî ku ev wisa ye, tu tişt ji vê kerbtir nîne ku kesên gelek li ser zordariya neteweyî diaxivin, bi gotina çiqas zêde neheqî hene hêsiran dibarînin û ji peyvên demagojîk wêdetir naçin, wek ku şervanên azadiyê bin derkevin nav gel. Xapandina bi demagojiya wan re xeletiyeke din a ew qas xeternak e ku mirov dikeve nav wê.

Ji ber vê yekê, di dozên dîrokî yên girîng ên wek dozên neteweyî de, di navbera xwediyên van nêzîkatiyên demagojîk ku bi rastî ji rizgariya neteweyan re tenê kolebûneke zêdetir tînin, psîkolojiya têkçûnê zêdetir didin jiyîn û zemînek ji bo rizîbûnê hîn zêdetir amade dikin, û nêzîkatî û pratîkên kesên dizanin hêza jiyana neteweyekê bi feda kirina xwe bê çavbirqandin ji bo têkoşîna wê ya azadiyê re hevbeş e û biryar didin tevlî şer bibin—li destpêkê kesek be û di encamê de milyon bin, tu ferq nake—cudahiyên mezin hene. Heke tê xwestin alîkariyek ji vê dozê re, ku divê encam bigire, were kirin, tu erk nikare ji neketina dudiliyê di vê mijarê de û xerabkirina demagojiya aliyê dijber rûmetdartir be. Nirxandinên kesên bi nêzîkatiyeke hêja nêzî dîrokê dibin divê wisa bin. Hem pratîkên wan û hem mînakên bêhejmar ên di dîrokê de hatine jiyîn ji me dixwazin bi vî awayî tevbigerin û vê yekê wek nirxeke exlaqî ya divê em pê ve girêdayî bimînin pêşkêş dikin. Dîrok bi mînakên bêhejmar hîn dike ku hemû gel û çînên gihiştine serketinê li ser vî bingehî tevdigeriyan.

Li şûna ku em qaîdeyên têkoşînê yên li bingehê şerê berdewam ê pêşketin û bilindbûnê ji qonaxên ewil ên pêşketina malbata mirovahiyê heta îro wisa fêm bikin, divê em cudahiyeke pir xurt di navbera kesên qutbûna di navbera rastî û gotinê de digihînin asta herî zêde, bi gotinê rastiyan vedişêrin û bi vî awayî dixwazin eşîr, gel û neteweya ku endamê wê ne bixapînin, û vê yekê ji bo berjewendiyên teng ên wê demê û rizgarkirina jiyana xwe ya sade dikin, û dijberên wan de bikin. Baldar kirin li ser hemû xetereyên wan û hestyarbûn li hember wan, wek ku em li hember hêzên zordariyê dikin û neheqiyê pêş dixin hestyar in, ji bo pêşxistina doza ku me hebûna xwe ya bi nirx tevlî kiriye şert e. Di van mijaran de ne hewce ye em dîrokê ew qas dirêj lêkolîn bikin. Ev qaîdeya pêşketinê ye; tu xwar kirina hêzekê nikare hebûna van pêşketinan ji holê rake.

Tê zanîn ku pasîfîzma ji olên cuda tê û lêgerîna rizgariyê li cîhana din, û her cure hevkariya bi dijmin û çepelkirin ji bo parastina hin derfetên jiyana îro yên pir sînordar, ji aliyê endamên dijşoreşê ve bi awayên cuda têne zindîkirin; ji veguherandina wan bi doktrînekê heta derxistina wan pêşiya me wek karakterekê. Ev meyl, bi qasî arasteya rast, nêzîkatiyek e ku dixwaze li ser pêşketina mirovahiyê serdest bibe. Nehatina xapandin bi wê û dîtina rastiyê tenê nîşan dide ku kesayet rastbîn, rastgo û xwedî erdem e. Derdorên ku me gotin dê her tim bixwazin rastiyan bi awayekî din nîşan bidin. Berjewendiya wan di paşguhkirina rastiyên dîrokî de bi vî awayî ye. Ji ber vê yekê divê her tim wan baş nas bikin û cudahiyeke pir xurt di navbera xwe û wan de bikin.

Bê ku em vê cudahiyê berdewam bikin, em nikarin têkoşîna ji bo wekheviyê ya li dijî zordarî û neheqiya ku em pir rexne dikin pir pêş bixin. Heke em bixwazin kesayetên mezin di nav me de jî derkevin holê, girîngiyeke mezin heye ku em li dijî tarîkirin û veşartina rastiyên ku em tê de ne ji aliyê wan ve têkoşîneke mezin bikin. Dema em hewl didin rastiya xwe ronî bikin, bi şertê ku di nav vê nêzîkatiya bingehîn de bimînin, em ê zêdetir nêzî rastiyê bibin û karibin herikîna xwe bihêztir bimeşînin.

Di salên 1970î de, dema em bi hemû hêza xwe nêzî rastiyê dibûn, di navbera helwesta me û nêzîkatiyên derewîn ên kesên ji me zêdetir di rewşa dîtina rastiyan de bûn de cudahiyek bi qasî Çiyayê Agirî hebû. Nêzîkatiya wan a rastiyan avaniyeke nexweş nîşan dida; ji radestkirina ruhê xwe ji vê hêza kolonî re li hember lêdanên biçûk ên çekiçê, heta kanserîkirina mejiyên xwe, û gihiştina xala windakirina xwe. Me ji van mînakan encamên girîng derxistin. Encamê me yê herî girîng ew bû ku xwediyê rastiyê gel bû. Ev armanc dike ku mirov xwedî li nirxên keda gel derkeve û nirxên neteweyî pêş bixe. Dîtin û parastina wan bi vî awayî girîng bû. Di destpêkê de, bê dudilî û bi biryardariyeke pir mezin, bi hemû amûrên di dest de, serdestkirina wan li derdorê, derketineke bi qasî têkoşîna li eniya germ a şer pêwîst û bi wate bû.

Di destpêkê de wergirtina şer di asta girtina rastiyan de, ji bo diyarkirina paşê û pêşketina wê ya tendurist, girîngiyeke mezin hebû. Ev di heman demê de ji bo diyarkirina pêşketinên paşê destpêkeke girîng bû. Li vir girîngiya mezin a pevçûna di navbera me û yên din de derdiket holê. Danîna cudahiyê di navbera helwesta ku rastiyan dibîne û di her kêliyê de di rewşa îxaneta wan de ye, û helwesta ku pêdiviya parastina wan wek dîtina wan pêk tîne, bi qasî girtina serketinê di şoreşê de girîng e.

Piştî van danasînan, em ê li rolên şehîdan, ku îspata nêrîna me ne, binêrin. Gotinên me delîla girêdana me ne û rastiyekê derdixin holê; wek xwediyên van gotinan, di kêliyên herî dijwar û di hawîrdoreke bêhêziya mezin de, li zemînek ku hovîtî digeriya û mirov ji xwe spartina dilê xwe pê ve tu amûra têkoşînê tune bû, şehîd nûnerên herî mezin ên rastiyan bûn. Hin kes her çiqas bixwazin vê rastiyê kêm û şaş nîşan bidin, û her çiqas xwediyê nêzîkatiyên kêm bin, rastî bi xwe wisa ye. Heke danasînek ji bo şehîdan were xwestin, ew di wê demê de—û herî kêm di gelek serketinên pişt re hatine bidestxistin de—bûyer in ku serketin di hebûna wan de bû sembol. Divê mirov wan wek kesan nebîne; ew saziyek in. Ji ber ku ew kesayet in ku di kêliyeke ku milyon bûn qurbanê jiyaneke herî şaş, û di demeke ku her cure îxanet heta dawiyê dihat jiyîn, diviya bibin dengbêjê rastiyê û heke pêwîst bû bi tenê bi qîrîna wê bijîn. Tevgerîna wisa, wek ku gelek kes difikirin, karekî hêsan nîne. Îro gelek kes vê yekê wisa fêm dikin an jî pir caran dikevin xeletiya ku wisa ye.

Em yekser bêjin ku ev yek ji jiyanên herî dijwar e. Heke em bixwazin ji berxwedanên xwe yên îro li hemû qadan têne meşandin re wateyekê bidin, tenê serîlêdana mînakên cîhanê têrê nake. Dema em vê fêmkirinê di pozîsyona xwe ya dîrokî ya taybet de digirin, hewl didin tiştê ku ber bi îro ve pêk hatiye fêm bikin û helwestê li aliyê rastan digirin, em ê karibin ji hemû nirxên xwe re wateyekê bidin û bigihîjin danasîneke rast.

Di serê van danasînan de pir zelal e ku dê kesên ku lûtkeya vê têkoşînê ne, kesên wek ku hebûna xwe pêşkêş dikin û qîrîn dikin “Rastî ev e” hebin, û tu nirx, sazî an têkoşînek din ji wan ronaktir û zêdetir fetihkarê pêşketinan nebe. Ji ber vê yekê şehîdên ewil ên dozekê hevgirtina wê û çûna wê ber bi serketinê îspat dikin. Her wiha nîşan didin ku xîma bingehîn a vê dozê hatiye danîn û her çiqas nehevsengiya hêzê ya destpêkê û karakterê hawîrdora demagojîk a rastiyan vedişêre pêşketî û bihêz be, nirxên me yên têkoşînê bi rêjeyeke berevajî ew qas pêş dikevin. Şehîdên ku lûtkeya vê hemû bilindbûnê ne, bûyera herî mezin in ji bo derbaskirina vê nehevsengiya hêzê, hilweşandina vê hawîrdorê û bidestxistina mafê pêşketina her ku diçe berxwedan lê nayê kirin a serketina li pey hev a rastiyê. Li vir ne bi lêdana mirovekî, ne bi gotina gelek peyvan û ne jî bi rêbazên cuda yên bandorkirinê ku em dizanin dikare encam were girtin.

Li vir ji bo gelan divê tiştekî pir diyar were kirin. Ew jî ev e: her çiqas şert li dijî bin, hin mirov dê bêguman jiyana xwe feda bikin da ku gel mafên xwe yên bingehîn bi dest bixe. Gaveke wisa, gelan hezar caran ji hemû amûrên bandorkirinê zêdetir hişyar dike û radike ser piyan. Ev hêza gavê ya mezin e ku şehîd pêk tînin. Dema îro dozên dîrokî têne lêkolîn, dê were dîtin ku kesên di derketina ewil a van dozan de xwe pêşkêş kirine her tim têne bîranîn û van dozan pêşketina paşê şertdar kiriye. Ev şehîdên ewil ên partiya me nirxên me yên şer ên rastîn in; hêzek wisa mezin di destê me de kom kirin ku me bi tu amûrê din nikarîbû hişmendiya gel bilind bikin û wan hişyar bikin, hêza meşînê di me de afirandin, me birin parastina rastiyên xwe ya hîn bihêztir û fermana berdewamiya têkoşînê dan. Heke şopdar û dengbêjên wan li hember vê bûyera mezin neketine bêhêvîtî û girêdana xwe ya xurt pêk anîne, ev wisa ye. Lê heke hevalên rêya wan dema xwîna ewil hate rijandin, hêza dijmin di wê xwînê de zêde kirin û demagojiya çima li dijî dijmin nayê sekinîn kirin, bi taybet heke vê ji nefsa xwe re jî qebûl kirin, îxanet dest pê kiriye. Ji ber vê li vir têkçûn jî dest pê dike. Wateya wê ev e ku, wek ku nêzîkatiya rast a bûyera şehadetê pîvaneke bingehîn a serketinê ye, nêzîkatiya şaş, kêm û bêhêvî jî destpêka îxanet û têkçûnê ye.

Dema me soza girêdanê bi bîranîna şehîdên xwe yên ewil, bi taybet Heval Hakî KARER, da, me hewl da rastiyan bi vî awayî fêm bikin û rave bikin. Bi zanîna ku girêdana herî bi wate bi bîranîna şehîdên me re bilindkirina doza wan û pêkanîna erkên me bê derengî ye, em bi vê têgihiştinê xwe avêtin ser erkan. Li ser vî bingehî me karî cesaret bikin PKKyê ragihînin û ava bikin. Divê neyê jibîrkirin ku me bi dîtina gava şoreşgerî ya herî rast a diviya were avêtin, bê paşguhkirina bandor an şerteke alî, ber bi vê ve çûn da ku di bin bîranîna mezin a şehîdên me yên ewil de bi rewşeke pelçiqîner rû bi rû nemînin û hilweşîna exlaqî û bêhêvî ya nêzîkatiyeke şaş a li wan bîne qebûl nekin. Di encamê de bernameya partiya me derket holê. Ev gav çi wateyê dide? Wateya wê veguherandina girêdana bi vê bîranînê ber bi ragihandina partiyekê ve ye. Ji bo vê me çalakiyeke pratîkî ya zexm meşand. Hîn salek jî ji nivîsandina bernameyê derbas nebûbû ku me partî ragihand. Ev bûyer, wek ku nîşan da şehadet çiqas bûyereke hêzdar e, her wiha nîşan da ku rêya saxlem a bersivdana rast ji van bîranînan re ev e.

Dema em ber bi ragihandina PKKyê ve çûn, asta hişmendiya me pêş ket. Hişmendiya me ew qas tûj kir ku em wê di Manîfestoyê de binivîsin û endamên me zêde bûn. Lê divê her tim were gotin ku ev hemû bi xwe ew qas giran nebûn ku me bibin ragihandina partiyekê; amûra bingehîn a zexmkirina bandora wan û veguherandina wê bi avaniyeke saxlem dîsa xwîna van şehîdan bû, û tiştê diviya were kirin ew bû ku wan paşguh neke û li dijî wan nebe. Piştî ku em çûn ragihandineke wisa bilind, êdî kesên dixwazin di rêya şehîdan de bimeşin dikarin çiqas bixwazin xwîn birijînin, çiqas bixwazin pêş bikevin û di vê rê de her cure hewldan nîşan bidin. Ji ber ku hemû van pêşketinan wateya xwe li vir dibînin û rêya jiyana nû jî ji vir vedikin. Ev hemû çi wateyê dide? Bîranîn hatine nûkirin û li ser bingehê rast xwedî lê hatine derketin. Her çiqas zehmetî hebin, her çiqas zordarî were kirin û her çiqas were xwestin hawîrdor di demagojiyê de were xeniqandin, bi qasî ku teorî û nêrînek were pêşxistin, nirxên heta dawiyê pê ve tê girêdan hatine derxistin holê. Dê derkeve holê û were qebûlkirin ku ev, ji bilî bûna mifteya pêşketina me, di zêdebûna alîgir û pêşengên PKKyê ya paşê û rakirina girseyên ser piyan de nirxeke diyarker a bingehîn e.

Me bêwatebûna nêzîkatiyên din ên li şehîdan, çi di pratîka xwe de çi di pratîkên din de, pir baş dît. Tenê bi çavê hêsirî şehîdan bîranîn û ji xizmên wan re hin hêsanî zêdetir peyda kirin tu karî nake. Ev cure nêzîkatî di civaka me de berfireh e. Ji xizmên xwediyên van bûyeran re alîkariya madî tê dayîn, diyariyan pêşkêş dikin û bi wan re hêsiran dibarînin. Ev tenê ji bo rizgarkirina rojane ye, ne ji bo rizgarkirina wateya girêdana bi şehîdan re. Me ji destpêkê ve qîmet neda van nêzîkatiyan. Me vê helwesta xwe di hemû bûyerên şehadeta paşê de jî domand. Me şehadet ne wek barandina hêsirekê ji bo miriyan û dilxweşkirina xizmên wan dît. Ji ber ku şehîdên me nirxên me yên rastîn ên zindî ne. Her çend bi hebûna xwe ya fîzîkî di nav me de nebin jî, bi ruh û hişmendiya xwe bûne sazî û veguherîne artêşeke zindî ya şervanan.

Ji ber vê yekê em dibêjin şehîdên me nirxên me yên rastîn ên zindî ne. Em tenê şervanên di bin fermana wan a bilind de di tevgerê de ne. Ev danasîn ne zêdegavî ye. Heke em jiyanê wek zexmbûna ramanên şoreşgerî yên rast—ku li gorî rastiyên girîng in—fêm dikin, jiyaneke din çi wateyê dikare hebe? Parastina zindîtiya hebûna me ya fîzîkî, livîna dest û lingên me û xebitîna hestên me tu wateyê nade. Heke em jiyanê nabin têgihiştineke ew qas nizm û bi armanca ji nû ve afirandina civakekê û hilberandina wê bi awayekî şoreşgerî derketine rê, em ê qebûl bikin ku di nav van armancan de hebûna herî bi nirx şehîd in û ji ber vê ew jî zindiyên rastîn in. Em ê wateya hîn zêdetir bilindkirina jiyanê bi rastî wek zêdekirina şehîdan, û vê jî wek veguherandina şehîdên ewil bi artêşekê fêm bikin. Ev di heman demê de wateya hilbijartina tenê rêya rast a di artêşbûnê de, rêya ber bi serketinê ve ye.

Bila em li şerên hemû gel û neteweyan binêrin; wan bi vî awayî nêzî rastiya xwe bûne û her ku şehîdên xwe zêde kirine, serketin jî dîtine. Wekî din her tim têkçûne, pelçiqîne û nifir li wan hatiye kirin. Wê demê zêdebûna her ku diçe ya zincîreyî ya gavê şehîdên me ne tiştekî din e ji bilî veguherandina şehîdên me bi artêşekê. Tiştê em dikin tenê bûna dengbêjê daxwazên wan e. Heke were baldar kirin, xala ku em hemû îro gihiştine ev e. Rastî û jiyarbûna bîranîna şehîdan a me li vir derdikeve holê. Hin kes li vir dikarin li hember partiyê jiyaneke pir nizm biparêzin. Lê li her derê bin, kesên di nav PKKyê de cih digirin û bi rastî bi bîranîna şehîdan ve girêdayî ne, ji bo xwe najîn û her kêliyê amade ne jiyana xwe ji bo vê têkoşînê feda bikin.

Îspata teqez a ku partiya me li ser bingehê girêdana bi bîranîna şehîdan ava bûye pratîka ku me jiyaye ye. Ev di heman demê de wateya bi tevahî nêzîkatiya rast a rastiyên me, guhertina wan ber bi alî progresîf û şoreşgerî, ji bo vê yekê bûna rêxistin, bûna mîlîtanên wêrek ên vê rêxistinê, kûrbûna di fikirê de û tûjbûna di pratîkê de dide. Em dizanin zexmbûna berdewam a bandorên vê yekê pêşketina berxwedana neteweyî ye. Ev gihiştina navoka PKKyê ye. Ev hemû di heman demê de artêşbûna siyasî û leşkerî ya gel e. Dema em dibêjin artêşbûna şehîdan, em dixwazin tekez bikin ku ew nirx in ku wek şirîteke sor, damarê sereke û stûnek piştê hemû hebûna me ji serî heta dawiyê bi hev ve girê didin, pê ve dikin û jiyanê didin.

Heke em girêdana bi şehîdan re bi vî awayî fêm bikin, “Parçeyek ji me qut bû, laşê me parçe parçe bû, êdî vejandina wê mumkin nîne”, û em wisa nêzî wan bibin, dibe ku me berî dijmin yek ji heqaretên herî mezin li wan kiriye. Divê were gotin ku heta cesareta kirina vê yekê bi xwe bêexlaqiyek e. Kesên bi şehîdên me re herî zexm dijîn û bi wan re di nav hev de ne, dema di bîranîna şehîdan de serketin û jiyanê dibînin, rastbûna bîranîna me jî bi zelalî derdixin holê. Em pir baş dizanin ku gelê me heta di windabûna nirxên pir sade de çiqas xemgîn û dilşikestî dibe. Lê dema ku di PKKyê de ew qas şehîd têne dayîn, em her wiha dibînin gelê me tenê rexne dike: “Ma nikarîbûn hîn baldartir tevbigerin? Ma nikarîbûn xwe hîn berfirehtir belav bikin û alîkariya xwe ya têkoşînê zêde bikin?” Gelê me bi tu awayî jiyaneke din qebûl nake. Tenê çûna ji bo van armancên bilind qebûl dike. Îro bi zelalî derketiye holê ku gelê me li hember bîranîna şehîdên me bi vî awayî tevdigere, û ev jî pêşketineke din e ku cesareteke girîng dide me. Zelal e ku gelek wek gelê me, ku amade ye her tiştê xwe bide da ku di tu şertî de hebûnên xwe yên herî bi nirx bernede, bi rêz, girêdan û têgihiştina fedakariyê ya hîn zêdetir nêzî bûyerên şehadetê yên di şertên me de pêş dikevin dibe û piştgiriyê nîşan dide. Ev jî îspat dike ku şehîdên me jiyana rastîn a gelê me tînin ziman, wê vedijînin û ev dengvedana xwe di nav gel de dibîne.

Wê demê, heke em di bûyera şehadetê de teng nafikirin, heke em tenê wek hebûna fîzîkî û bîranîna kesan lê nanêrin, heke em nêzî şehadetê wek bûyereke siyasî û derketina rastiyan holê, wek pirsgirêka têkoşîna çînî û neteweyî dibin, em ê bibînin ku bi rastî di nav me de her tim şehîd in ku dijîn, ew bi xwe ne. Dê derkeve holê ku kesên di asta nizm de dijîn, heta kesên çi di hundirê partiyê çi derveyî wê de jiyanê teng, rûerdî û wek rizgarkirina rojane fêm dikin û rastiya xwe sed hezar caran înkar kirine, miriyên herî rizî ne. Bi nêzîkatiyeke rasttir, dema jiyana rastîn li dora şehîdan zexm dibe, dê were dîtin ku tiştê di nefes û mejiyê yên din de zêde dibe bûyereke kanserbûnê ye û ev mirina herî xerab e.

Em jiyanê wek ku dijmin îro ferz dike nagirin. Tiştê dijmin ferz dike faşîzm e. Tiştê wek jiyan tê pêşkêşkirin bi rastî mirin bi xwe ye. Dema kes li hember vê ferzkirinê hinekî nefesa xwe kêm dike û vê yekê di asteke navîn de dike, tiştekî wisa wek gihiştina jiyaneke baş a çîna navîn fêm dike. Helwesteke wisa tenê wateya qebûlkirina faşîzmê dide. Lê dema em xwe zexm dikin û li rastiyan dinêrin, em dibînin jiyana ku civak hatiye avêtin nav de, ji bûna jiyanê wêdetir, bi rastî mirina herî xerab e. Dikare were gotin jiyaneke wisa ji mirinê hezar caran xerabtir e. Jiyana ku mohrê faşîzmê xwariye jiyaneke kanserî ye. Îro bi berfirehî tê gotin ku bandorên dişibin bandora kanserê di civakê de pêş dikevin. Ev taybetmendî her çiqas pêş bikeve, têkoşîna li dijî wê jî têkoşîna rakirina kanserê ye. Li vir derdikeve holê ku nirxên me yên zindî vakslêdana herî baş a li dijî vê kanserê ne. Wateya wê ev e ku di vê wateyê de şehîdên me ji bo dermankirina rewşên herî nexweş ên ku civak ketiye nav de wek vaks in. Ev çi wateyê dide? Wateya wê derxistina dermanê ku civakê digihîne jiyana wê ya azad a rastîn e. Ji bo hemû civakê wateya şehîdên me ev e.

Dema em îro hewl didin hemû civakê ber bi jiyaneke demokratîk ve pêş bixin, bi nîşandana ku mirovahî ne mecbûr e wek faşîzm dixwaze bijî, ew hebûneke ew qas bilind e ku dikare bilindbûna xwe biqîrîne, ev di PKKyê de bûye şênber û ev herî nêzîk û dema pêwîst be bi tenê di şertên herî dijwar de wisa tê temsîlkirin, em di heman demê de hebûna rastiyeke dîrokî ya mezin û destkeftiyeke mezin ji bo mirovahiyê derdixin holê. Ev ne rastî û temsîliyên sade ne. Her wiha ew nikarin tenê wek temsîliyên ku ferzkirinên îro yên faşîzmê vala dikin bên nirxandin. Ew nirx in ku bandora wan dê sedsalan bigire. Nirxê rastîn ê şehîdên me di têkoşîna me de wisa ye.