Şehîdên Me Nirxên Ku Gelê Herî Ji Bîrkirî yê Mirovahiyê Bi Awayekî Herî Rûmetdar Nêzî Serdemê Dikin

Me berê bi nirxandinên cuda bersiv dabû zîncîreyên cuda yên zincîra şehîdan. Bila em tavilê destnîşan bikin ku çiqasî zîncîreyên destpêka dîroka partiya me xwedî taybetmendiya zîncîreyên mezin bûn, îro dibe ku ev zîncîre ji aliyê laşî ve biçûk bûbin, lê ji aliyê wateyê û ji aliyê rakirina bi milyonan mirovan ser piyan ve bi qasî yên destpêkê zîncîreyên mezin in. Em dikarin behsa gihîştina nuqteyekê bikin ku ji destpêkê heta îro ji aliyê laşî ve her ku diçe biçûk dibin, lê ji îro ber bi destpêkê ve ji aliyê wateyê mezin dibin û digihîjin mezinahiya wateya yên pêşîn; û ku girêdana me bi wan re gihîştiye astekê ku tu kes ji me nikare bi hêsanî qetîna ji wan bixe ber çavan û movikên me bi wan re bi awayekî ku bi hêsanî venabin yek bûne. Bi vî awayî me di heman demê de rave kir ku divê bersiva herî guncaw ji bo bîranîna hemûyan çawa bê dayîn. Bila em careke din destnîşan bikin ku ev pêşketin berhevkirin û bûyîna artêşê ya şehîdan e.

Bila em tavilê destnîşan bikin ku rola şehîdan, bi qasî têkiliya ragihandina partiyê û bihêzbûna me ya siyasî bi şehîdan re, di pêşketina têkoşîna çekdarî, ango di leşkerîbûna me de jî pir giran û diyarker e. Heger em bidin ber çavên xwe ku şehîd di pêşketina PKK’yê de çiqas diyarker bûne, em dikarin bêjin ku divê ev taybetmendî herî pêşî bê girtin û tiştek nikare me ji danîna wê ya bi vî awayî paş ve bide. Bûyîna artêşê û bi çekan li dijî dijminê heyî şerkirin, tê wateya ku mirov awayê herî awarte û herî dijwar ê şer bixe ber çavan. Teorî û çalakiya siyasî jî rasterast bandorê li vê yekê dikin, lê eşkere ye ku ev artêş divê weke fermana qetî ya şehîdan di vê mijarê de bê avakirin. Em nikarin îdia bikin ku çalakiya teorîk û siyasî di avakirina wê de bi qasî şehîdan girîng û diyarker e.

Dema me dest bi hemû hewldanên xwe yên girîng dikir, em di bin bîranînên kûr ên şehîdên ku me berê dabûn de tevdigeriyan. Ev ne tenê dilsoziya ji wan re ye; di heman demê de bûyereke ku di şehîdan de kom bûye û hewce dike çekên wan li erdê neyên hiştin. Tê wateya ku têkoşîna wan a ji bo avakirina artêşê nîvco nemîne. Ev jî wateya ku ramanên me dibin hêz digire. Parastina ramanê bi çekan parastina herî mezin e. Heger ev hîn jî li dijî hêzeke herî zordar tê kirin, careke din derdikeve holê ku ew parastina herî mezin e. Dema em dibêjin dilsoziya bi bîranînan bi vî awayî bûyîna artêşê ye, em pîvaneke herî saxlem a din jî datînin holê. Bi van nirxandinan me xwest destnîşan bikin ku di vê mijarê de nikare wateyeke zêde ji pîvanên din re bê dayîn. Em dixwazin bêjin ku ji bilî vê jî nikare pênaseyeke din a şehîdan bê gihîştin. Dema em van hemûyan destnîşan dikin, em dibêjin ku ew di kûrahiya jiyanê de hene. Em destnîşan dikin ku ji bo rakirina bandora kujer a jehra di jiyana rojane ya neteweyekê û gelekî ya êdî nayê tehemûlkirin de, ev pêwîst in. Wekî din ne mimkun e ku ev nirx bi awayekî din bên bîranîn, bîranînên wan zindî bên hiştin û mirov bibe dengê wan.

Heger em werin ser erkên kesên ku bi awayekî şênber dijîn û dîsa yên ku di rewşa dengbêjiyê de ne, ev ravekirinên bingehîn derdixin holê ku divê em çawa binêrin û çawa bin. Heger hûn bi rastî bi vî awayî bijîn, bila em tavilê bêjin ku hûn ê hêza xwe hezar qat zêde bikin. Hûn dikarin weke kesekî bi hêz ji ser bûyera ku jê re têkoşîn tê gotin derbas bibin. Hûn dikarin her astengê ku li pêşiya we radiweste, taybetmendiya wê çi dibe bila bibe, bi vî awayî derbas bikin. Me şehîdên ku di demên girîng de dane, weke yên ku astengên li pêşiya riya me rakirin û rê li hev anîn nirxandin. Me berxwedana Mazlûm di berxwedana zindanan a li dijî faşîzma 12’ê Îlonê de, paşê berxwedana Xeyrî û Kemal, weke pireke herî saxlem a bi rastî di navbera mirin û jiyanê de hatî avakirin destnîşan kir; ango pireke saxlem di navbera mirina ku faşîzmê ferz dikir û jiyana ku berxwedan dixwest bigihîjê de. Me dîsa got ku meşîna li ser vê pirê û heger pêwîst be li dijî faşîzmê şehîdan yek li pey yekî dayîn, riya bidestxistina serkeftinê ye. Me her wiha destnîşan kir ku pir heta dawiyê hatiye vekirin. Dema em ber bi riya ku faşîzmê bi kendalên wê yên heta dawiyê tarî û bi gotina «heger hûn nêzîk bibin, hûn ê ji holê bên rakirin» me ditirsand ve diçûn, pêdiviya me bi pirekê hebû. Wateya berxwedana zindanan û şehîdên wê evqas mezin e, û ev mezinahî bi temamî nirxeke siyasî ye. Ev di heman demê de piştgiriyeke mezin a siyasî ji têkoşîna me re ye. Ji wê jî wêdetir, serkeftineke siyasî ye ku têkoşîna me bi dest xistiye. Çend kesan bi artêşên dijmin re bi awayekî fizîkî şer kirin û karîn wan têk bibin.

Berxwedana zindanan rewşeke wisa ye ku kesên demeke dirêj şahidî lê kirine dikarin tenê yek li pey yekî rave bikin, heta di ravekirina wê de jî wê gelek zor bibin. Ev şerê ku di wan şertan de bi hêza tehemûlê ya ku belkî di nijada mirovahiyê de para pir hindik kesan bûye hatiye dayîn, bi rastî têkoşîneke ku pir hindik kes dikarin pêk bînin. Ev têkoşîn hatiye dayîn û dest pê kiriye. Ji ber vê yekê cihê şehîdên me yên han di PKK’lîbûnê, di kirina PKK’yê weke hêzeke berxwedêr û di diyarkirina berxwedana paşê de, ji her cure nirxandinê bilindtir e. Dema em dibêjin ya ku li vir bi rastî têk çû û derbeke kujer xwar faşîzm bixwe bû, û dema em bi nihêrîna jiyana ku di bilindbûna berxwedana me ya paşê de şahidî lê kirî van dibêjin, em rastiya tam dibêjin. Rastiya li vir di dirûşma «berxwedan jiyan e» de xwe îfade dike. Faşîzmê dixwest bi hemû tiştê xwe hin mirovan û di kesayeta wan de gelekî teslîm bigire. Dixwest partî û her ku diçe gel ber bi têkçûnê ve bibe û li şûna wan kevneşopiya xwe ya kor, tarî û ji neheqiyan hatî honandin bê navber bidomîne. Di kêliyeke wisa de, di kêliya herî krîtîk de ku faşîzmê dixwest kevneşopiya xwe ya ku pir pê bawer bû û bi sedsalan bi vî awayî anîbû, serweriya xwe ya bi vê şêweyê, di zindanan de jî bi pêşketineke zincîrî li ser navê xwe temam bike, ev berxwedan pêş ketin.

Heger dihate xwestin ku serkeftineke mezin bê bidestxistin, diviyabû ev rewş bê şikandin. Wateya berxwedêrên zindanan li vir derdikeve holê. Wan di kêliya pêwîst de ev avahiya Komara Tirkiyeyê şikand. Ji ber vê yekê ya ku li vir têk çû tenê dîroka Komara Tirkiyeyê nîne. Ew e ku despotîzma ku di kesayeta Komara Tirkiyeyê de heta asta herî dawî hatiye kemilandin derbeke jiyanî xwar û zîncîra wê ya herî bingehîn qetî. Bêguman gava zîncîr ji zîncîra xwe ya herî bingehîn qetî, êdî ne mimkun e ku karekî zêde bike an domdariya xwe di dîrokê de misoger bike.

Heger li ser wateya berxwedana zindanan zêdetir bê fikirîn, wê bê famkirin ku veguhastina vê berxwedanê bo pêşerojê bûyereke mezin a rêxistinbûnê ye. Heger em bikaribin vê pêşketinê bi her cure amûran, bi taybetî bi çalakiya siyasî û çekdarî, temsîl bikin, em ê bibînin ku şikandina vê zîncîrê bi rastî derbeke kujer e ku li despotîzmeke ji hezar salî kevntir ketiye. Ev di heman demê de tê wateya ku yek ji şerên herî mezin li ser navê gelan û azadiyê ji aliyê partiya me ve hatiye serkeftin. Wekî me berê jî di vê mijarê de destnîşan kir, heger em dengbêjên wan vê erkê bi vî awayî fam bikin û pêk bînin, ev yek wisa ye.

Eşkere ye ku di şertên wê demê de ya herî rast ku diviyabû me bikira, ew bû ku em berxwedanê hinekî din dijwartir bikin û navbera xwe û şehîdan pir venekin; ji bo vê jî hêza xwe zêdetir bibin welat û têkoşîna çekdarî zêdetir pêş bixin. Bi rastî jî pêngava me tevî her cure astengkirinan pêk tê. Ev pêngava me berhema têgihîştineke ku dilsoziya bi bîranînên van şehîdên zindanan re, bi qasî şehîdên destpêkê, erke û deynekî ku nikare bê paşxistin e. Hemû çalakiyên me yên din tenê amadekarî ne. Ango amûrên çekdarî, perwerde û hemû erkên din ên rêxistinî, erkên ku ji bo zindî û şênber hiştina van bîranînan tên pêkanîn in. Ya herî rast ew e ku mirov bibîne serdema nû bi serê xwe jî ji bo rizgariya neteweyî qonaxeke xwedî girîngiya herî bingehîn e û bêguman vê yekê jî bi dilsoziya bingehîn a bi bîranînên şehîdan re rave bike. Ya tê kirin jî ev e.

Hinan xwestin vê yekê bi awayên gelek cuda amade, şîrove û pêk bînin. Lê pêşveçûna me ya bi hemû hêza xwe li ser vê bûyerê, dema careke din mînakeke rast a dilsoziyê da, rê li pêşiya pêşketinan jî careke din vekir. Heger me nedixwest van şehîdên xwe di tariya zindanan de bihêlin û winda bikin, diviyabû karên bi rastî bi wate bên kirin. Yek ji karên bi wate ev e. Heta çi wateyê dide ku şehîdên zindanan qîmet ji wateya mezin a berxwedana xwe re dan, di derbarê berxwedana derve de nirxandinên ku kesên di nav de jî nikarîbûn bikin kirin, encam jê derxistin, erkan destnîşan kirin, rexneyên di cih de kirin û hwd.? Nîşan dide ku berxwedêran çalakiyên xwe zindî-zindî jiyane û di vegotina wê de çiqas nêzî rastiyê ne.

Wekî di hemû dîroka wê de tê dîtin, Komara Tirkiyeyê bi milyonan mirov qetil kirine, devê wan hemûyan girtine û di dîrokê de tu şop nehiştine. Li hember veşartina rastiyan a Komara Tirkiyeyê ya bi vî awayî, heta demeke nêzîk sosyalîst û pêşverû jî bêdeng mane. Komara Tirkiyeyê hesabê kirinên xwe nedaye. Ya ku me li vir pêk aniye, cara yekem rawestandina herikîna dîrokê ya bi vî awayî li berjewendiya faşîzmê û nîşandana ku kirinên vî rejîmî wê wek qezenc li cem wê nemînin e. Bi vî awayî ew e ku dawî li wê xwarîkirina li ser dîroka gelan a ku belkî bi salan dom kiriye, xwarîkirina ku bi girtina devê wan û kor kirina çavên wan hatî kirin, bê anîn; bê nîşandan ku zarokên gelan ên ketî û şehîdên wan nirxên ku gelan zindî dikin û tu carî têk naçin in, û ev rastî bê îspatkirin. Ev jî tê wateya serkeftina yek ji erkên herî cidî yên şoreşgerî. Heger faşîzma 12’ê Îlonê li hember pratîka me jî serkeftineke mîna wê dîroka bav û kalan a ku pê ve girêdayî bû bi dest bixista, wê ne tenê li ser navê PKK’yê, li ser navê gelan jî windahiyeke gelek mezin pêk bihata. Dîsa heger berxwedana zindanan û hemû hewldanên ku bi wê ve girêdayî û di bin bandora wê de pêş ketin hatibûna fetisandin, ne tenê faşîzma 12’ê Îlonê wê xwe di warê siyasî de serkeftî bikira; kevneşopiyeke despotîzmê ya ji tariyeke kor û her cure neheqî û zilmê pêk hatî jî wê bi serkeftî bidomiya. Ev jî, weke mînaka herî nêzîk, wê bûya sedema ku tevgerên ciwanên pêşverû yên Tirkiyeyê û hewldanên me yên ku bi rastî nikarin bên biçûkdîtin di tariyê de winda bibin.

Bila em tavilê mijarekê bi bîr bînin; îro li ser bîranînên van şoreşgeran, heta ji aliyê kesên wan ên herî nêzîk ve, tasfiyegerî, nifir kirina rabirdûya xwe, bi gotinên wekî «terorîstan bi vî awayî tevgerên tund kirin, me xistin rewşeke dijwar, jiyan jehr kir» û hwd. bi heman devê faşîzmê axaftin, heta kar birin asta teslîmbûna bi awayekî nizm li ber wê, û hebûna kesên ku heta asta gotina «demokrasî pêş dikeve, me di rabirdûyê de xelet kir» weke ku poşmanî nîşan didin xiyanetê li bîranînan dikin, bi çavkorî pêş dikeve. Ku me derfet nedaye faşîzmê bi ser bikeve, dema van cure sapîtî li dijî bîranîna şehîdan derketin em li hember wan sekinîn û nehiştin xwe şîn bikin, û îro me ev yek heta nuqteyeke girîng anî, serkeftineke mezin e ku wateya wê ji her nirxandinê bilindtir e.

Dema em şehîdên xwe ji bo bîranîna hemûyan bi bîr tînin, wateyeke din dayîna wan bûyereke xwedî nirxên mezin ên bilindker û mezin dike kesayetê ye. Ev awayekî din ê ravekirina komîna gel li dora me ya îro û veguherandina jiyaneke bi rastî mezin bo nirxekê ji aliyê PKK’yê ve ye. Heger em îro rastiyên dîrokî ji her demê zêdetir vedikin û siyasetên herî rast li berjewendiya kedkaran temsîl dikin, ev îspat dike ku em gihîştine nuqteyekê ku dikare bandorê heta li dijmin jî bike. Îro em dengbêjên herî saxlem ên rastiyê ne. Nêzîkatiya me ya rast ew e ku me aniye vê nuqteyê. Dîsa ew e ku qîmeta me ji dîroka kedkaran û qetilkirina wan re daye di PKK’yê de zindî dibe, îfade dibîne û dibe hêz.

Di dema nêzîk de şehîdên hêja yên têkoşîna me ya çekdarî hene. Van şehîdên me nifşekî girîng temsîl dikin. Van şehîdên me bi awayê herî rast ê têkoşînê, di gihandina pêngavên nû yên partiya me bo serkeftinê de bi rastî roleke girîng lîstin. Heger ew bi vî awayî pêş neketibûna, eşkere ye ku rastiyên me yên mezin wê ji zayîna xwe ve bihata veşartin û ev wê wateya qedandina neteweyekê tevahî bigirta. Derketina van şehîdên me weke encama ketina nav de di qonaxeke krîtîk de û meşîna bi cesareteke tam, kirina ya ku diviyabû bihata kirin û dayîna xwîna ku diviyabû bihata dayîn e. Bi kirina vê yekê wan faşîzm xist rewşeke ku careke din bi hêsanî nikare jê derkeve. Ev berxwedan, di kêliya herî krîtîk a neteweyê de, dayîna enerjî û xwîna ku diviyabû bihata dayîn e. Û bi vî awayî yek ji rawestgeh an qonaxên herî bingehîn ên bidestxistina vê dîrokê bi awayekî şoreşgerî pêk hat. Ji bo girtina demeke wisa, heger pêwîst be bi sed hezaran kes jî dikarin bên qurban kirin. Ku me li vir bi çend sed kesan ev kar bi ser xist, bi qasî ku hostatiya mezin a PKK’yê nîşan dide, di heman demê de îspata kirina ya herî dijwar bi zarokên xwe yên herî hêja ye.

Bila em ji bîr nekin ku di dîroka me ya nêzîk de, li ser navê neteweyîtî, mirovên me bi hejmareke ku digihîje sed hezaran hatine feda kirin. Lê îro li ser mîrasa wan tenê hewl didin berjewendiyên xwe yên malbatî, eşîrî û kesane yên qirêj têr bikin. Em bi rastî dibînin ku li ser xwîna sed hezaran, xirabtirîn hevkarên dijmin, yên ku dixwazin her cure qirêjiya ku ji bo firotina xwe li dijmin dikevin navê weke siyaset bidin qebûlkirin û li ser vî bingehî her cure derewan çêdikin, li ser van nirxan lingan davêjin. Nêzîkatiya me ya îro bi vê şêweyê ji vê demê re, tevlihevkirina çalakiya me û şehîdên me, û careke din pêkanîna çalakiya me li ser bîranînên şehîdên me, bersiva herî mezin a ji wan re jî ye. Di heman demê de bersiva herî bi wate ye ku demagojî û xapînokiya wan ji holê radike. Bi taybetî divê li ser wateya ku ew îro ji dijmin hezar carî zêdetir qêrîn dikin ku çima ev berxwedana me ne mimkun e, zêdetir bê rawestan.

Ew dixwazin vê bêjin: «Me bi sedsalan bi qetilkirina endam, laş û destên xwe ji bo vala û zêdetir jî ji bo berjewendiyên xwe, û bi kedxwariya xwîna wan, awayekî jiyanê ava kir. Hûn êrîşî vê dikin, ji ber wê gunehekî mezin dikin, ji vê yekê vekişin. Hûn rastiyê li ser navê gel dernexin holê, şehîdan ji bo berjewendiyên gel ên cewherî nedin. Me bi zaravayê xwe ev kirin; heger hûn jî nekin, em ê li dijî we bisekinin, hevkariya dijmin pêş bixin û hemû kevneşopiyan bidin axaftin.» Wan ev gotin û îro jî ya gotî dikin. Wateyeke mezin a şehîdên me di vê demê de jî li vir e. Heger bê dayîn ber çavan ku ji bo xwarîkirina rastiyên me yên wek tavê eşkere bi awayekî ku berê nehatiye dîtin, tu lîstik nemaye ku wan nekiribe û tu îftîra nemaye ku wan neavêtibe, wê careke din bê dîtin ku bi qêrîna rastiya me ya li ser asta neteweyî ji aliyê şehîdên me ve û bi naskirina wê bi çalakiyê li dost û dijmin li ser asta cîhanê, karekî dîrokî yê çiqas mezin hatiye serkeftin û ji ber vê yekê nirxên wan çiqas mezin in.

Şehîdên têkoşîna me ya çekdarî ya dema dawî jî nirxên me yên bûyîna artêşê ne ku wateya wan evqas mezin e û her ku diçe bi awayekî zêdetir pêk tên. Ev di heman demê de bûyera girtina hemû dîroka neteweyê li ser bingehê rast e. Dîsa ya rojane û herî şoreşger bi awayekî şewitîner serdest dike. Bi vê wateyê em dibêjin şehîdên me nirxên ku belkî gelê herî ji bîrkirî yê mirovahiyê bi awayekî herî rûmetdar nêzî serdemê dikin in.

Wê demê şehîdên demeke wisa nirxên xwedî girîngiya dîrokî ne ku herî kêm bi qasî şehîdên destpêkê ne; hêzeke mezin ji me re hiştine û me di her astê de şertdar dikin ku em bibin dengê wan; di nêzîkbûna rastiyê de avantajên ku me di tu demê de nebûn daye me û hêza meşîna li ser pêşerojê dide me; û dema van hemûyan dikin, bi paqijkirina têkoşîna rast ji şaşî û kêmasiyan heta asta herî zêde, di jiyana xwe de îspat dikin ku ew divê çawa bê dayîn. Ev nirx bi domdarî dibin çavkaniya hêzê ji me re.

Navbera me û şehîdên me kurt e. Tenê duh em bi hemûyan re bûn. Em di civaka xwe de kesên wisa bilind bi piranî diafirînin. Di dema pêş de em ê vê zêdetir û berfirehtir pêş bixin. Bila em tavilê destnîşan bikin ku dema em di dema herî dijwar de hebûnên partiya xwe yên herî hêja digihînin şehadetê, em vê yekê ji bo rabûna bi milyonan kesan dikin. Dema bi milyonan kes radibin ser piyan, tu hêz nikare rastiya ku ew ê temsîl bikin temsîl bike û guhertina şoreşgerî ya ku ew ê biafirînin biafirîne. Rabûna girseyê rastiya herî mezin û guhertina herî şoreşger a rastiyê ye. Şehîdên me ji her demê zêdetir me anîne rewşa ku em bikaribin vê yekê mimkun bikin û pêk bînin. Dema em îro partiyê ber bi girseyîbûn û bûyîna artêşê ve dibin, dema em dibêjin erkên me yên herî bingehîn afirandina van saziyan e û dema em destnîşan dikin ku li vir şehîd hêza rastîn a rêvebirinê ne, em bi zelalî tekez dikin ku em ê erke mezin di qonaxeke girîng de pêk bînin.

Dema Eniya Rizgariya Neteweyî ya Kurdistanê û Artêşa Rizgariya Gel têne afirandin, wateya çavkaniyên me yên bingehîn ên hêzê bi vî awayî ye. Îro em gelek bihêz bûne û erkên me bi zelalî hatine diyarkirin. Bila em baldar bin, ev cihê girîng e ku me cara yekem di dîroka xwe de bi dest xistiye, û me bi derxistina wateya rast a dilsoziya bi bîranînên xwediyên wê yên mirov re rave kir ku ew çawa hatiye afirandin. Em, weke hêzên dengbêj û cîbicîker ên ku ber bi van erkan ve dimeşin, kesên ku divê herî zêde berpirsiyar bên dîtin in. Li vir doza enaniyetê û doza kesanetiyê êdî qediya. Rastiyeke ku îro di komîna partiya me de xwe îfade dike jî ev e. Dema ya ku me ji destpêkê ve kiriye tê analîzkirin, encama ku nirxên îspatkirî me ber bi wê ve dibin ew e ku şehîdên me yên dawî jî bi tu awayî nikarin bi awayekî din bên şîrovekirin. Ev nayê wê wateyê ku em mafên azadiya kesî nagirin ber çavan. Na, kes li vir bi qasî girêdana xwe bi vê rastiyê re azad e. Dîsa gel bi qasî girêdana xwe bi vê rastiyê re azad e. Em vê yekê çiqas navendî bikin jî, ew azadî bixwe ye. Bi van nirxan re helandina gel û rêxistinkirina wê azadiya herî mezin e. Em vê çiqas navendî bikin jî, ew bidestxistina azadiyê bi awayê herî tûj e. Li vir komkirina partiyê di milîtanekî de, avakirina partiyê ji milîtanên wisa û bikaranîna vê yekê bi rêveberiyeke ji ya pêwîst bihêztir ji bo rakirina hemû gel ser piyan heye. Tu cereyaneke din a azadîxwaz û demokratîk bi qasî vê nîne.

Li ser bingehê rastiyeke wisa, bêyî hîskirina dudiliyekê herî biçûk jî, divê kes xwe bi awayê herî rast û afirîner analîz bikin û tevlî vê bibin. Yên ku di vê mijarê de dudilî ne û li ser biçûkmayînê israr dikin, divê rewşa xwe bi eşkere bibêjin. Wekî din ew nikarin partiyê di xwe de kom bikin û bi hemû partiyê re ber bi pêşerojê ve bimeşin. Bila em tavilê destnîşan bikin ku di pêkanîna erkan de, di navbera meşîna kesê ku tijî şaşiyan e lê rastiyan jî temsîl dike, û meşîn û nêzîkatiya ku partiyê bi tevahî dibîne de ferq bi qasî çiyan heye. Kesayeta ku nikare partiyê di xwe de temsîl bike, lê wê takekesî dike, kesayeta ku herî zêde xeterê diafirîne ye. Wekî ku di rabirdûyê de gelek mînakên wê hatine dîtin, kesê ku vê yekê wisa nake û bi şêwaza partiyê, awayê têkoşînê û awayê serkeftinê dimeşe, bi xwe jî bûyereke mezin e. Ew di heman demê de pêşeng e. Partiyeke ku hemû milîtanên xwe bi vî awayî dide meşandin jî partiyeke ku dikare her bûyera ku dest davêje wê li gor armancên xwe biguherîne ye. Îro partiya me ji her demê zêdetir nêzî vê nuqteyê bûye. Para me di nêzîkatiyeke wisa de ji her demê zêdetir û bi awayekî çalaktir qetî bûye.

Wê demê, dema em ber bi dema pêş ve dimeşin, me hêza pêngav, guhertin û bikaranîna erk û desthilatan a ku di tu demê de nehatiye dîtin bi dest xistiye. Me hemû analîzên xwe yên heta niha ji bo ku em alîkariya girtina taybetmendî û zelaliya vê nêzîkatiyê bi tûjî bikin pêk anîn. Li vir tu famkirin û şîroveyeke ji wê nerasttir tune ku kes bi awayekî an awayekî din nefsa xwe bijî û xwe li hember erkên girîng ên siyasî û şer tenê bihêle. Ji bo pêşîgirtina vê, em bi israr van rastiyan bi vî awayî ji nû ve datînin holê. Lawaziyeke girîng a kesan ev e: di pêşketinên mezin ên girseyî de yên ku xwe winda dikin dibin dîlên ruhê girseyê. Lê di kêliyên girîng ên dijwarî û lawaziyê de bi tevahî di xwe de kom dibin û vê carê enaniyeteke mezin û xweberî dijîn. Em ne bi enaniyeta demeke ku ruhê girseyê wisa bi coş e, ne jî bi kesayetekê ku di nav dijwarî û tenêtiyê de heta dawiyê di xwe de ketiye û xwe girtiye dijîn. Na, li vir em enaniyetê bi qasî ku divê bê feda kirin feda dikin. Em bi bandora xwe ya kesane û dîrokî ve girêdayî dimînin heta astekê ku girêdana me bi girseyê re di nav wê de tune nebe û winda nebe. Ev cudahiyên nazik in. Kirina van erka her milîtanê pêşeng ê şoreşger û aqilmend e ku nayê terkkirin.

Îro milîtanên me gelek nêzî vê jî bûne. Ev nêzîkbûn nayê wê wateyê ku her tişt hatiye çareserkirin. Na, ev rewş hêza analîzkirina siyasî, hêza ku wê gav bi gav bi rêxistinbûnê dixe jiyanê, û aqilmendî, berxwedêrî û gihîştîbûneke pir mezin dixwaze. Em bawer dikin ku em dikarin bi pêşkêşkirina hinek alîkariyê di vê mijarê de jî bihêz bibin. Dema em vê destnîşan dikin, em dixwazin û li bendê ne ku hûn hinekî din nêzî nirxên me yên ku me dirêj rave kirine bibin û şiyana xwe ya temsîlkirina wan zêde bikin. Ji bo bidawîkirina jiyana şaş û kêm a ku me gelek caran behs kiriye, em dibêjin ku divê ev nirx bê şert û merc esas bên girtin. Em tekez dikin ku hêza herî mezin a guhertin, rêberî û bihêzkirinê jî ev e.

Heger em bibin parêzvanên bêeman ên van hebûnên xwe yên hêja, wan di dema pêş de jî li her astê bê westan bi awayekî layîqî rabirdûya xwe bi berfirehî zindî bihêlin, eşkere ye ku pêşketin teqez e û heta serkeftinê wê wisa be. Hejmara şehîdên me yên dawî ewqas zêde bûye ku ne pir pêwîst e em hemûyan yek bi yek bi bîr bînin. Berevajî, ya herî rast ew e ku em bi danîna rola wan di taybetmendiyên pêşketî yên hemû têkoşîna me de li cihê xwe, mezinahiya wan bi bîr bînin. Ev nirxandinên me di heman demê de rastiyên ku me gihandine vê encamê ne. Bêguman di demên nêzîk de em ê zêdetir şehîd bidin. Dema em wan vediguherînin hêzeke wisa, bila em tavilê destnîşan bikin ku girseyên me wê zêdetir tevlî vê bûyerê bibin. Û em ê bibînin ku ew, wekî ku li hin kesan û heta di hin deman de li hemû we gelek hatiye dîtin, li şûna bibin sedemên zorê li me, wê bibin sedemên bihêzkirina me. Dema me van şehîdên xwe yên dawî bi bîr anîn, em gihîştin encama ku divê ew bibin sedemên bihêzkirina me. Şehîdên me yên dawî hem têkoşînên bê tirs kirin hem jî bêyî nîşandana nîşaneya herî biçûk a teslîmbûnê berxwedanek layîqî lehengiyeke mezin nîşan dan. Heta di bikaranîna fîşekên xwe yên dawî ji bo nemirkirina jiyana xwe bi destê xwe, ji bo ku di rewşa birîndarî de jî teslîm nebin, divê asta ku ruhê berxwedêr ê PKK’yê gihîştiyê bê dîtin. Ew ji her demê zêdetir mînakên herî berbiçav ên ku em divê azadiyê çawa bi dest bixin in. Tenê heger em van mînakan bi vî awayî fam bikin û bi domdarî bi vî awayî pê ve girêdayî bimînin, eşkere ye ku em ê bersiva herî bi wate ji van bîranînan re bidin.

Şehadet ji bo me jî dibe ku rastiyeke ku du gav dûr e û em ê bigihîjinê be. Dibe ku piştî demeke dirêj jî be. Lê wateya hemûyan wisa ye. Li vir êdî li şûna ku em kêmasî û sadebûna xwe bibînin, serê xwe bitewînin, hêsiran birijînin û bi vî awayî xirabiyê li xwe bikin, divê em nirxên xwe yên mezin, ango şehîdên xwe, bi vî awayî bibînin. Ew bangên şer in, rastî bixwe ne. Dîsa ew nirxên rastîn in ku divê her kes tevlî wan bibe û bigihîjê.

Dema em hemû şehîdên xwe û bi taybetî şehîdên sala dawî dinirxînin, rewşa fikir û pratîka ku em tê de ne ev e. Ev di heman demê de rapora encamê ya van şehîdên me ye. Beşeke girîng a vê raporê jî erkên derbarê pêşerojê ne. Me hewl da van erkan, her çend hin dubare tê de hebin jî, bi axaftinên dirêj li vir datînin. Bi van axaftinan me weke pêdiviyeke dilsoziya bi bîranînên şehîdên me re nirxandineke komî kir. Hûn di serê hevalên rê yên herî nêzîk ên van şehîdên me de tên. Ku em wan bi vî awayî bi bîr tînin, bêguman hêza dilsoziya me, hêza têkoşîna me û meşîna me ber bi erkên li pêşiya me ve tûjtir dike.

Pêkanîna pêdiviyên çareseriyên ber bi pêşerojê, berî her tiştî ji bo vê civata partiya me û ji bo hemû partiya me alîkarî û piştgirî ye. Ev dîsa ji bo me hemûyan erke ku bi rastî heta astekê divê bê pêkanîn ku bi tu fermanê nayê ravekirin. Tenê bi berpirsiyariyeke bilind a ku mezinbûn û bihêzbûnê misoger dike, meşandina karekî afirîner mimkun e. Ev erkên me ne ku divê bên famkirin. Ji bo pêkanîna van erkan, bîranîn û zindîhiştina sala 10’an a partiya me û hemû şehîdên heta vê sala 10’an bi hev re, ne mimkun e bersiveke ji vê bi watedartir bê dayîn. Ji vir û pê ve jî em ê wan di têkoşînên xwe yên pêşketî de zindî bihêlin û bersiva soza ku me her dem daye bi pêşketineke zêdetir bidin. Girtina erkên me û pêkanîna wan bi vî awayî li ber bîranînên şehîdên me me rehet dike. Eşkere ye ku bi pêkanîna vê di dema pêş de bi awayekî berfirehtir, em ê hemû di heman demê de rûmeta xwe ya ji xwe re jî îfade bikin. Em ê vê taybetmendiya xwe jî bi serkeftina teqez a erkên girîng ên ku van piştgiriyên me yên ji her demê zêdetir pêwîst datînin pêşiya me îspat bikin. Em divê bi tu hincetê îspateke din qebûl nekin.

Dema me artêşa gerîlayên xwe bi şiyan ava kir û têkoşîna wê ya giran û domdar pêk anî, dema me eniya siyasî ya gelê xwe heta asteke ku nayê biçûkdîtin ava kir, em dikarin bêjin erk hatine pêkanîn. Dîsa dikare bê gotin ku bi vî awayî dilsoziya bi bîranînan jî hatiye parastin. Em ê bêjin xwediyên vê yekê, çi bibin şehîd çi zindî bimînin, nirxên rastîn ên jiyana partiya me ne. Em ê dîsa bêjin ku ji bilî vê bi tu awayî nikare xwedî li partiya me bê derketin. Û em careke din destnîşan dikin ku tu kes nikare bi awayekî din nêzîk bibe û hêza lîstina bi nirxên me re hebe. Heger ev wisa be, wê demê em dikarin bêjin ku hemû karên me û wateya xwîna rijandî bi rastî hatine pênasekirin, bi rastî hatine famkirin û bi rastî hatine pêkanîn.

Nirxên ku li seranserê partiya me serdest in ev in. Me jî ji bo ku hemû nirx bi vî awayî wate bibînin her tişt kir û eşkere ye ku ji vir û pê ve jî em ê bi hemû hêza xwe bikin. Divê hemû heval bi awayekî din nêzî me nebin; heger dixwazin bi nêzîkatiya xwe hêzê bidin me, divê bi vî awayî nêzîk bibin û di vê mijarê de tu carî xwe nexapînin û nekevin rewşa xwestina xapandina me. Ji ber ku em, bi xwe spartina tecrubeyeke mezin di vê mijarê de, gihîştine tûjî û hêza pratîkê ya ku dikare hemû rastiyên me yên şoreşgerî bi vî bingehî ve girê bide. Îro Rêbertiya Partiyê di rewşa ku dikare vê bimeşîne de ye. Û wê jî bi awayê famkirin û pêkanîna rast ji hemû aliyan ve pêşkêş dike. Asta ku tê de ne çi dibe bila bibe, em datînin holê ku ev şert e. Em dîsa tekez dikin ku tevlîbûneke ji bilî vê wê ne rastîn be, û destnîşan dikin ku wê têkoşînê weke hêzeke guhertinê ya ji her demê mezintir bihêle. Bêguman ya ku dikeve ser milê me hemûyan jî ew e ku tevlîbûna bi wê re bi rastî bi ser bixin. Em girîngiya ku em vê serkeftina rast bi tu hincetê bi nêzîkatiyên şaş û kêm paş nexînin destnîşan dikin, û careke din tekez dikin ku dema em bikevin nav helwestên wisa, hemû kedên me wê bê wate bibin.

Wê demê bila em baş tevlî banga ku hatiye kirin bibin. Ji aliyê pêkanîna pêdiviyên vê bangê ve em di dema biryardariya herî bihêz de ne û em bi qetî bawer dikin ku em ê van erkên xwe bi ser bixin. Pir eşkere û rast e ku tu hêz nikare me ji vê rêyê vegerîne.

Di vê demê de ku em ketina partiya xwe ya sala 10’an pîroz dikin, banga ku ev nirxandina me ya li ser bingehê bîranînên şehîdên sala 1987’an pêş xistî ji me re dike jî ev e. Wê demê bila em careke din tekez bikin: bila em wateya pêwîst bi hêz bidin bîranînên şehîdên xwe û sala 10’an a partiya xwe, û erkên ku ev wate dide ser milê me bi serkeftineke mezin pêk bînin!