Naveroka hevdîtina Rêber APO bi parêzvanên xwe re
Li gelek deveran civîn û çalakî berdewam dikin, ne wisa ye? Ma çapemeniya Tirk vê weke vekêşandina (germek) min a pêvajoyê biwesf dikin? Niha jî wisa dibêjin, ne wisa ye? Min guhdarî Evdela Gul kir. Derbas bikin, min guhdarî kir. Wekî din di çapemeniyê de çi tê nîqaşkirin? Ez bawerim Rojnameya Yenî Şafak nivîsandiye ku ew daxwazên ku min di Nexşeya Rê ya amadekirî de daye pêş, ne daxwazên wisa ne ku werin qebûl kirin û pêvajoyê dixitimînin. Ango dixwazin tam çi bêjin?
- Ayrıntılar
Rêber APO
Pirsgirên min ên tenduristiyê berdewam dikin. Rewşên ku hîn girantir bûne hene. Ezê qala vana bikim. Ji xwe ez li vir, ji ber sîstema vê hewagirtinê (havalandırma), di rewşeke ku bêhn nagirim de me. Ji ber odeya min bêhewa ye, ez heya qirika xwe xitimîme.
- Ayrıntılar
Rêber APO
Min duh anîn cîhê nû. Ezê derbarê vê mijarê de daxuyaniyan bidim. Vê derê li gorî cîhê kevin xirabtir e. Hewl didin vê yekê wekî pêşketinek nîşan bidin, lê di rastî de awayê hîn girantirkirî yê tecrîtê ye. Dixwazin li vê derê dora min zêdetir teng bikin, mercên min girantir bikin û bi vî rengî min teslîm bigrin.
- Ayrıntılar
Rêber Apo
rewşa tendûristiya min de tiştekî cuda nîne, weke berê ye. Eger nebe, ezê pişt re dîsa vegerim ser vê mijarê. Ez nîqaşên di derbarê koma hatî de dişopînim. Tê gotin ku wê di 10ê Mijdarê de li meclîsê nîqaş çêbibin. Min hevdîtina Barzanî û Davutoğlu di nûçeyan de şopand. Davutoglu dibêje ku di derbarê pirsgirêka PKKê de planeke dewletê ango planeke wan a sê alî heye: Tirkiye, Bakûrê Îraqê û Ewrûpa. Eksena yekemîn Tirkiye ye; diyar dike ku wê Tirkiye di nava xwe de hinek mijaran çareser bike. Eksena duyemîn Qandîl e; dibêjin ku wê bi desteka Barzanî çareser bikin. Eksena sêyemîn Ewrûpa ye; aniye ziman ku wê bi hevkariya welatên Ewrûpa hinek mijaran çareser bikin. Ma dibêjin ku wê pirsgirêkê bi vî awayî çareser bikin?
- Ayrıntılar
Rêber Apo
Ev ne lîstok e, pêwîst e mirov cîdî be. Pêwîst e rêz werin nîşandan. Karê aştiyê karekî cîdî ye, rêz dixwaze. Hertişt hatiye fêmkirin. Hatina van koman û li hemberî vê xwedî derketina gelê Kurd a birûmet û helwesta wî, niyet û rûyê rasteqîn ê hukimetê derxistiye holê. Plana hukimetê vala derket. Yên ku çûne wir ne tenê sempatîzanên DTP û PKK’ê ne. AKP’yî jî çûn. Tişta ku hukimetê ditirsîne jî ev e. Ji windakirina dengên/rey xwe tirsiya. Lê ev rewş ne rewşeke wisa ye ku bi hesabên dengan were meşandin. Aştî cîdiyetê dixwaze. Ez ji tevahî hevalên ku li gorî bangawaziya min tevgeriyan û hatin re spasiyên xwe dikim. Bi vî rengî dilsoziyên xwe bi min re nîşan dane. Em gihiştin armanca xwe. Me bi hatina van koman û bi helwesta gelê Kurd nîşan da ku em alîgirê aştiyê ne. Gelê Kurd vîna xwe ya aştiyê bi rengekî aşkere daniye holê. Lê li hemberî vê yekê hukimet bi awayekî cîdî nêzîk nebûye.
Ev bi vî rengî nabe. Li milekî wezîrê karê hundirîn tiştekî dibêje, lê li milê din jî van malbatên şehîdan bi armanca îstîsmarkirinê dikevin Meclîsê, bi Serokê Meclîsê re hevdîtinê çêdikin. Bi awayekî bê rêz tê axaftin, heqaret tê kirin û dibêjin teror û meror. Ev bê rêzî ye û wisa nabe.
AKP di vî karî de necîdî ye. Dibêjin ku dibe di nava meha Mijdarê de hinek tişt çêbibin, lê emê bibînin. Vana ne tenê gel dixapînin, her wisa dewletê jî dixapînin. Siyasetmedarên ku berjewendiyên xwe yên rojane dihizirin, zirar didin dewletê jî, îtîbar û rêza dewletê dixin bin gûmanê. Zilamtiya dewletê cîdiyetê dixwaze. Di Osmanî de zilamtiya dewletê hebû, cîdiyeta dewletê hebû, lê di vana de ew jî nîne. Aştî karekî cîdî ye, AKP ne samîmî ye, vana aştiyê naxwazin. Ji ber vê yekê xala dawî ku pêvajo hatiyê dîsa “alavere dalavere bila Mihamedê Kurd biçe nobetê (Alavere dalavere Kürt Mehmet nöbete) ye! Dîsa hewl didin gunehê hertiştê biavêjin ser Kurdan. Qaşo wê min jî li vê derê bixapînin û bikin aletê xwe. Nêzîkatiya vana tê wateya hewldana xapandina keçeke panzdeh salî. Hewl didin li vir vê nêzîkatiyê li min bikin. Lê wê nikaribin encam bigrin. Dibêje emê pêvajoyê ji nû ve binirxînin û hwd., lê wisa nabe. Ez Erdogan dawetî cîdiyetê dikim. Wê ji niha û pê ve kom û mom jî neyê, bila neyên. Pêwîstî bi hatina wan nema. Êdî pêwîst nake ji Ewrûpa jî kom bên.
Tê çi wateyê ku dibêjin emê ji hertiştî ji serî ve bigrin dest (sil baştan)? Çi dikin bila bikin. Ji xwe niyeteke wan a weke aştiyê jî nîne. Vana di aştiyê de necîdî ne, ne samîmî ne. Yekane armanca van tasfiyekirin e. Dev ji CHP û MHP’ê berdin, ji xwe vana aştiyê naxwazin. Yek ji wana faşîsta neteweparêz e ya din jî faşîsta neteweperest e. Ji xwe evana şer dixwazin. Wisa xuya dike ku nêzîkatiya Bulent Arinç hinekî erênîtir e. Ez ji vê derê bang li birêz Arinç dikim. Ev tişta ku AKP dike ne li gorî olê ye, dibêje ev hezar sal in bira ne, lê ne li gorî biratiyê ye û ne jî li gorî demokrasiyê ye. Birêz Bulent Arinç hun dizanin, hun dîroka Îslamê dizanin; Şerê Uhud, şerê Bedîr, şerê Hendek wê bê bîra te. Dibêjin pênc hezar leşker û pênc hezar cerdevan mirin û dibêjin çil hezar kes jî yên me mirin, tevahî pêncî hezar kes. Eger pêncî hezar kes miribin wê demê li wir şer heye. Dibêjin teror, eger teror jî be, dîsa li holê şerek heye. Dema şer hebe li holê du alî hene. Û aştî jî di navbera herdu aliyan de çêdibe.
Mafê serokwezîr nîn e ku bihestiyarî tevbigere. Ev deh sal in ku ez li vir di rewşa mirovê herî tenê yê cîhanê de tême girtin, lê ez di kêliya herî zehmet de jî bihestiyarî tevnagerim. Pêvajoya aştiyê bi fikara dengan nikare were meşandin. Vana hîn jî di derdê qoltixa xwe de ne. AKP ne samîmî ye. Bi hatina vê koma aştiyê bi awayekî eşkere derket holê ka AKP hewl dide çi bike. Ji xwe armanca min a bangkirina komê jî ev bû. Vana qaşo dihesiband ku wê min li vê derê bikarbînin û pirsgirêkê li gorî xwe çareser bikin. Lê nikarin min bi vê armancê bikarbînin.
Helbet vebûn mebûn çîrok e, armanca wan tasfiyekirina PKK’ê ye. Ezê vê heftê bersiv bidim nivîsên Îsmaîl Bêşîkçî û Baskin Oran ku di rojnamê de derketine. Î. Beşîkçî di nîvîsa xwe de dibêje çil mîlyon kurd hene û pêwîst e dewleteke kurdan jî hebe. Bi rengekî dewletparêz nêzîkî bûyerê dibe. Ez wî fêmdikim, niyeta wî baş e û durist e. Peyam dide min ku divê ez dewletekê bixwazim. Lê tam fêmnake ka ez dixwazim çi bêjim. Dikare hevdîtin pê re were çêkirin, ez silavên xwe jê re radigihînim. Aliyê min jî yê civaknasî (sosyolojîk) xurt e. Beşîkçî jî civaknas e, lê nikare dewletê baş tehlîl bike û nikare vê biser bixe. Eger van parêznameyên min ên dawiyê bixwîne, wê ramanên min ên di mijara dewletê de fêm bike. Dewlet ji gelan re azadiyê nayne.
- Ayrıntılar
Rêber Apo
Min di Nexşeya xwe ya Rê ya 160 rûpelî de van hersê rêyan jî, bi awayekî berfireh, vegotibû. Di nexşeya min a rê de pêşgotineke dîrokî heye. Pêşgotineke pir muazam e. Min nêrînên xwe yên ka wê çareserî çawa dikare pêşbikeve vegot. Min di nexşeya xwe ya rê de jî pênc rehendên (boyut) di derbarê pergala KCK’ê de diyar kir: aborî, civakî, siyasî, huqûqî û dîplomatîk. Qada civakî, mijarên weke rêxistinkirina perwerdeya xwe di nava xwe de dihewîne. Qada navnetewî ew tişt e ku em weke qada dîplomatîk binav dikin. Ew ramana Davutoglu ya avakirina Konseya Stratejîk li herêmê ji Konfedarasyona Demokratîk a Rojhilata Navîn, ku min berê diyar kiribû, hatiye girtin. Pêkanîneke wê ye.
Lê ji ber nexşeya min a rê di destê wan de ye, AKP ji wê sûd werdigire. Denîz Baykal mijarê hinekî dizane, dibêje “AKP nexşeya rê ya Îmralî pêktîne”. Ev tespîta Baykal rast e. Lê belê AKP nikare nexşeya min a rê pêkbîne. Lê ji nexşeya min a rê sud werdigirin. Davutoglu li derve, Erdogan jî li hundir jê sûd werdigirin. Dema ez di nexşeya xwe ya rê de jî çareseriyên demokratîk ên li Rojhilata Navîn diyar dikim, min Konfederalîzma Demokratîk a Herêma Dîcle-Firat pêşniyar kiribû. Davutoglu niha bi Îran û Surî re hevdîtinên vê yekê dike. Rast e, nexşeya min a rê didizin. Niha AKP ketiye nava lez û bezê. Ji axaftina wan a li Agirî jî ev tê fêmkirin.
KCK, li ser bingeha azadiyê de rêxistingeriya demokratîk a civakê ye. Rêxistingeriyek e ku ne li ser bingeha dewletê ye, ne jî li ser bingeha federalîzmê ye. Ew yek e ku civak xwe li derveyî dewletê rêxistin dike. Xwe rêveberiya civakê ya demokratîk e. Ew tişta ku em jê re dibêjin xweseriya demokratîk jî ew e. Dibe ku têgeh ji hev cudatir bin, lê cewher heman e. Dikare bi navê min ev pergala KCK, bi riya sûdwergirtina ji nivîsên min ên berê, bi awayekî berfireh ji çapemenî re were dayîn.
Komên ku hatine qasidên aştiyê ne. Ez ji bo komên ku hatine spasdariyên xwe pêşkêş dikim. Bila vana ji niha û pê ve di xebatên aştiyê de cîh bigrin û bixebitin. Dikarin di Meclîsên Aştiyê de bicîh bibin.
Yên ku wê ji Ewrûpa jî bên, dikarin werin. Eger rewş neguhere, ezê ti bangawazî nekim ji bo ku ji niha û pê ve kom werin, ev ne rast e jî, ev pispayeyî ye û bêrûmetî ye. Lê eger dewlet biçe bi PKKê re hevdîtinan çêbike û pê re lihevbike û eger PKK bi xwe koman birêke ez nikarim ji vê re tiştekî bêjim. Ev biryarek e ku ewê bi xwe bidin, ev biryar min girê nade û nabe biryara min. Wê teqez careke din ji aliyê min ve bangawaziya koma aştiyê çênebe. PKK wê bi xwe were yan neyê, ev karekî ku ew bi xwe dizanin. Wê biryara xwe, xwe bi xwe bidin.
Armanca min a ku min ji van koman re bangawazî kir ev bû: dewletê xwest cerbandinek bike. Xwest biceribîne ka dilsozê min in an na û çiqas dilsozê min in. Min jî got “ wê guhdariya min bikin, gelê min guhdariya min dike.” Diviyabû bihata diyarkirin jî ku dilsozê min in. Min bangawazî kir him ji bo pêşiya siyaseta xetimandî were vekirin û him jî ji bo ku ez vê yekê nîşan bidim; wan jî guhdarî kir û hatin û dilsoziya xwe nîşan dan. Ez ji hemûyan re spas dikim û spasdariyên xwe pêşkêş dikim. Yên di 99an de hatin, bê amadekarî hatin. Me hinekî neheqî li wan kir. Nediyariyek hebû. Me wê demê wisa texmîn dikir ku wê dewlet vê firsetê binirxîne, lê me wê demê nekarîbû dewletê tam tehlîl kiriba, me wê tam nasnekiribû.
Ji niha û pê ve ji bo çareseriyê sê qonax pêwîst in, min vana di nexşeya xwe ya rê de diyar kiribû. Ev dikare bi awayekî nivîskî û devkî jî were diyarkirin. Qonaxa yekemîn, wê dewlet tevahî mafên Kurdan têxe bin ewlehiyê. Wê di vê mijarê de ewlehiyê bide min. Wê min îqna bike. Emê jî ji dewletê re îspat bikin ku em ne cûdaxwaz in. Emê îlan bikin ku em ne dabeşkar û cudaxwaz in. A duyemîn, emê îlan bikin ku em tundiyê weke rêbaz esas nagirin. Emê rêbaza tundiyê ji dewrê derxînin. Wê di vê qonaxê de dorhêla nepevçûnê were avakirin. Wê tundî-pevçûn neyên jiyîn. Wê dewlet jî çareseriya demokratîk bipejirîne û wan pênc rehendên Kurdan ku min hijmart bigre dîqetê. Wê derfet bide ku Kurd xwe bi xwe birêve bibin. Lê ji bo ku vana bikaribin çêbibin, pêwîst e pêşiya min were vekirin. Pêwîst e mirov tevahiya van tiştan pir biberfirehî nîqaş bike. Dema ku min berî niha gotibû ku pêwîst e ez aliyê wê yê leşkerî 90 roj û aliyê wê yê ewlekariyê 45 rojan muzakare bikim, ez qala vê yekê dikim. Ev wisa ne hêsan e.
Eger ev pêk were, weke qonaxa duyemîn, wê xwe vekişîna derveyî sînoran pêkwere. Weke qonaxa sêyemîn jî wê dewlet ew ewlehiya ku bide di huqûqê de bide xuyakirin; wê destûra vê ya bingehîn, zagonên wê û rêziknameyên wê çêbike. Wê di mewzûata heyî de guherînan çêbike. Di rêjeya ku dewlet vana pêkbîne de, wê paşve vegerîn çêbibe.
- Ayrıntılar