HPG

Kurdistan Halk Savunma Güçleri

Bir kadın gerillanın gözlerinde ya da dilinde, yaşam tercihinin nasıl anlamlı olabileceği bir biçimde ortaya çıkar. Bunun yanı sıra her başlıkta, dünya kadar olmasa da kutsal bir değer temelinde duyguları birbirinde buluşur.

Duyguları, iradelerine kendilerini adadıkları asi sıradağlara yaraşır bir biçim alır. O zaman gerillalar için ne korku ne de ölüm tarihî iradelerinin önünü keser. Gerilla saflarına adım attıkları andan itibaren APOcu yoldaşlığın inancı ve iradesiyle tereddütsüz yürüdüler. Gerilla Jiyan Amara da yüreğinin güzelliğiyle yoldaşlarının direnişine ve mücadelesine daima yaşayacak kalıcı bir tarih bırakan gerillalardan biridir. Onun içten duyguları ve özgürlük davasına inancı, bu yazıyla bir kez daha kendisini bize hatırlatıyor. Biz de günlüğünün bir bölümünü burada paylaşmak istedik.

 

‘Kazanacağımız İnancıyla Savaşa Gidiyoruz’

 

‘Kendime soruyorum: İnsan ölüme gülerek gider mi? Kendi içlerinde korkusuzluğu ve zaferden başka bir şey düşünmeyen cesareti nasıl yaratıyorlar? Amacı olanlar nasıl yaşayacaklarını ve yaşatacaklarını bilirler. Önder APO’nun felsefesini ve şehitlerin çizgisini kendilerine esas alır, o yoldan yürürler. Onlar ölümden korkmaz; ölüm onlardan korkar. Çünkü onlar devrimci ve halkın gerillalarıdır. Onlar dağların, özgürlük davasının sevdalılarıdır. Kuşkusuz biz de gerillanın bu tarihî tanımının duygularıyla, gerilla olarak halkın ve geleceğin çocuklarının umutları olacağız.

 

Savaşın acılı gerçekleri içinde, günlüğüme ara vermeden, birkaç sözle de olsa eylem öncesi duygularımı yazmak istiyorum. Kuşkusuz böylesine değerli anların yazılması üzerimizde tarihî bir yükümlülüktür. Şu anda da gitmek için hazırlık yapıyoruz. Çok heyecanlıyız. Savaşımızın gerçekliği biliniyor; önümüzde nelerin gizli olduğunu bilmiyoruz. Yalnızca gücümüze ve irademize inanıyoruz. Bu da bütün umutlarımıza en doğru cevap oluyor. Bu eylemin riskinin de çok yüksek olduğunun farkındayız. Ancak önemli olan, çok güçlü bir dikkatle eylemde birbirimizi tamamlayabilmemizdir. Şimdi yoldaşlarımın gözlerinde, yüzlerini güneş ışınları gibi parlatan bir aydınlık görüyorum. Yüzlerine bir parıltı vermiş; çok dikkat çekici ve güzel. Böyle bir durumda eylemde yer almak beni çok mutlu ve gururlu kılıyor.

Saldırı kollarında yer alma isteğim gerçekleşmemiş olsa da Doçka kullanmaktaki rolümü önemli görüyorum. Bu eylemde bizim de bir rolümüz olacağına inanıyorum. Şimdi Zap’tayız, Geliyê Tiyarê’deyiz. Burada 18 Ekim 2011 tarihinde bir eylem gerçekleştirilir. Yaklaşık 300 yoldaş bu eyleme katılır. Anlatılana göre çok başarılı bir eylem olmuştur. İşgalcilere birçok ağır darbe vurulmuştur. Yoldaşların eylemden çekilmesinden sonra Türk devleti tarafından alçakça bir saldırı gerçekleştirilir. Yasak ve nükleer silahlar kullanılarak 36 yoldaşımız burada şehit edilir. Kuşkusuz bugün burada bulunmamız da bu yoldaşların intikamını almak içindir. O yoldaşların anısına, intikam ruhuyla bu eyleme yöneliyoruz.

Eylemimiz sabah saatlerinde başladı. O kazanma heyecanı hepimizi motive ediyordu. Ne eksik ne fazla, hepimizin duyguları aynıydı. Dikkat çekici olan, aynı duyguları birlikte yaşamamız ve yaşatmamızdır. Esasta bugün bizi ayakta tutanın da kaynağını biraz bundan aldığını söylüyorum. Yoldaşlık ilişkilerinin örneklerini insan ancak hareketimizde görebilir ve onlarla karşılaşabilir. Toplumda bunları görmek ya da bu inançla yaşamak zor olur. Yoldaşın hiçbir zarar görmemen ya da seni korumak için kendisini önüne koyar. Tehlikelerinin olduğunu bilmesine rağmen, canı pahasına da olsa yine de çok büyük bir bilinçle o fedakârlığı gösterir. O zaman her şey yoldaşlık için sunulur. Bir kez değil, yüzlerce kez ölüm kendisini bize dayatsa bile APOcu ruh içimizde her zaman canlı tutulacaktır.

Eylemimizin sonucu da hayal ettiğimiz gibi başarılı oldu. Bu da kazanma duruşumuzu ve kararlılığımızı ortaya koyuyor. Bu nedenle bilinmelidir ki var olduğumuz sürece şehitlerimizin kanını yerde bırakmayacak ve intikamlarını alacağız.’