Ji qada Qendîlê hayanî Dêrsimê bi hemû zor û zehmetiyên ku hatî jiyankirina bi bîranînekî anîna ser ziman di nava xwede gelek rastiyên jiyana gerîla ji mirovan re radixîne li ber çavan. Ji ber ku jiyana gerîla her dem û çaxên di nava xwe de bîranînên cor be cor dihewîne û her bîranînekî jî di nava xwe de gelek mecereyên jiyandibin vedihûnîn e.
Di serî de mirov dikare bibêje ku di vê meşê de gelek hevalên pêşeng hebûn û gelek erk û xebatên ku di vî warî de werin bi cihanîn pêwîstbû ku werin meşandin. Armenca vê yekîneyê û ketina wê ya rê di vê demê de xwedî cihekî xwe yê cuda hebû. Ji ber ku çiwîna qada Dêrsimê di sala 2003 an de bi serê xwe pêngaveke mezinbû. Ji milekî ve tevgerê amedekariya pêngaveke mezin dikir, ji ber ku careke din dagirtina wan qadên ku hatîn valekirin, hazirî û amedekariyên ku di vî warî de werin meşandin, bi serê xwe netiştekî hesanbû. Ji ber vê yekê ji her milî ve hazirî û amedekariyên xurt û dijwar dihatin meşandin. Ji milekî din ve jî pirsgirêkên ku di nava rêxistinê de dihatin jiyankirin û derketina kesên xiyanetkar yên ku xwe radestî dijmin kirîn. Li gorî vê yekê hewldanê wan kes û hêzên serdestê Kurdistanê şikandina giyanê berxwedan, vîn û tekoşîna PKK'ê bû. Bi vî awayî lawazkirina hêz û baweriya ku di hindirê PKK'ê de tê jiyankirin û rewşa bizavê gihandina astekî ku herkes di halê xwe de bimîne û ji rewşa gel û tevgerê zêdetir bi rewşa xwe ve mijûlbibe û li jiyana xwe tenê bihizire.
Ji ber vê yekê di demeke wisa de berê xwe dayîna qada bakur û Dêrsimê, bi serê xwe xwedî wateyekî mezinbû û cihekî xwe yê cuda hebû. Herçiqasî ku li holê kesên ku ev yek mîna pêngavekî dîrokî û serkeftinekî bi romet didîtin jî hebûn, lê li milekî din jî kesên ku ev yek mîna tiştekî ku êdî dema xwe derbasbûye û bê wate maye jî li holê hebûn. Dibe ku ew pêngav di wê demê de pir zêde nedihate naskirin jî, lê hevalên ku hazirî û amedekariya van yekîneyan dikirin jî xwedî ked û xebateke gelekî mezinbûn û bi rometbûn. Li gorî vê yekê amedekirin û perwerdekirina wan hevalan di vî warî de, bi taybet armenca ji nû ve dagirtina wan qadên ku hatîn valekirin dihate meşandin. Bi vî awayî derdorî 100-150 hevalî ji bona derbasbûna qada bakur hatin amedekirin. Hevalên ku di sala 2003 an cihê xwe di rêvebertiyê de digirtin, mirov dikare bibêje ku ked û xebateke wan ya mezin di vî warî de li pêşbû. Weke hemû qadên din yê bakur, yekîneyên hevalan ji bona qada Dêrsimê jî hatin amedekirin.
Di 19 Pûşberê de yekîneya me jî derdorê 150 hevalî ji Qendîlê berê xwe da qada Dêrsimê. Yekîneya me ne tenê ya Dêrsimê bû, lê belê bi pêşengiya şehîd Mahîr em berbi qada bakur ve birêketin. Di nava mede yekîneyên qada Serhed, Erzirom jî hebûn, ji wan yekîneyan tenê du yekîne em hêzên Dêrsimêbûn. Dema ku em di rêde bûn ferman hat dayîn ku yekîneya hevalê Mahîr bi 12 hevalan ve bi rêya Başqelan ve biçin Dêrsimê. Bi wî rengî em ji wan hevalên din veqetiyan, di nava yekîneya mede Ş. Tekoşîn hebû û fermandarê yekîneya me jî Ş. Mahîrbû.
Yekîneya me derdorê 4-5 hevalên jin bûn û hevalên din jî hemû hevalê xortbûn, hejmara me derdorê 15 havalî bû. Hemû hevalên ku cihê xwe di nava yekîneya mede digirtin ciwanbûn û ew cara yekemîn bû ku berê xwe didin qada bakur û cihê xwe di nava şerde digirtin, tenê bi qasî 2-3 hevalên ku berê li qada bakur mabûn û cihê xwe di nava şerde girtibûn hebûn. Lê asta coş, heyecan û arîşa ku li cem hevalan peydadibû pir bilindbû, ji ber ku qada Dêrsimê dikeve nêzî sînorê tirkiyayê û qadekî gelekî dûre, ji ber vê yekê qada Dêrsimê xwedî cihekî xwe yê cuda li cem hevalan hebû û gelek hevalan ji ber van teybetmendiyê heyî dixwestin ku derbasî qada Dêrsimê bibin. Lê rêxistinê nedikarî ku hemû hevalan bişîne qada bakur û xwestekê hemû hevalan bi cî bîne. Ji ber ku rêxistinê ji nû ve dest bi amedekariyên şandina hevalan ji bona qada bakur dikir û ji bona vê yekê hazirî û amedekariyên ku dihatian kirin têra şandina hejmareke mezin a havalan nedikir. Ji ber vê yekê tevgerê bi qasî haziriyên ku hatîn meşandin heval ji bona wan qadan verêdikirin. Li gorî vê yekê mirov dikare bibêje ku biryarbûnekî mezin li cem hemû hevalan peydadibû û her hevalekî dixwest ku xwe bighîne qada bakur û cihê xwe di vê hemlêde bigre, ango her hevalekî pêngava 1ê pûşberê gotûbêj dikir û li ser derengbûna wê jî dihate gotûbêjkirin. Ji ber vê yekê hemû heval ji bona vê hemlê hazir û amedebûn û dema ku te dixwest ku tu hevalekî ji nava hevalan derxîne bi demjimêran pêwîstbû ku tu bi wî re biaxive, ji bona ku tu bikare wî razîbike û gelek caran hevalên rêveberiyê soz didane hevalan ku di dema pêş de cihê xwe bigrin. Bi wî awayî ancex heval razîdibûn, bi vî rengî hevalan bersiva kesên ixanetkar didan û ew sengerên ku hatîn valekirin careke din ji nû ve tijîdikirin. Di dema rêde û ji ber ku haziriyên ku hatîn meşandin ji ber ku heyanî astekî ne li gorî ku dihate xwestin bû, ji bona vê yekê heval gelekî bi vê yekê bandorbûn û di dema rêde jî gelek yekîne ketin kemînê dijmin de. Amaca vê yekê jî ew bû ku wisa were xuyakirin ku dijmin hemû rê girtine û rêyên derbasbûnê nemane. Lê berpirsyarê yekîneyan bi xwe li ser rewşa heyî radiwestiyan û çarek ji vê yekê re peydakirin, li gorî wê em lihev kombûn û me biryar da ku em bi xwe çavdêrî li ser sînor bikin.
Em bi rêketin û me bi qasî demjimêrekî sînor derbaskiribû, lê hîn xeberê me ji vê yekê nebû, ji ber ku me sînor nasnedikir. Lê dema ku em bi şûn ve zivirîn û me rewşa heyî ji hevalên rênas re ravekir, ji me bawernekirin û gotin ku dijmin hemû sînor girtî ye. Li gorî vê yekê qaçaxçiyên li wan deveran kardikirin bi saloxên nerast hevalên me yên rêzan xapandibûn.
Di şeva diwemîn de me sînor derbaskir, derbaskirina sînor bi serê xwe serkeftineke mezin bû, bandora coş û heyecana vê yekê li ser hemû hevalan bi rengekî berbiçav xuyadikir û hemû hevalan ev yek bi hevre parvedikir. Hemû hevalê cihê xwe di yekîneya me de digirtin nûbûn û ew cara yekemîn bû ku derbasî bakur dibin. Ji ber vê yekê coş û heyecana wan cudabû, ji milekî din ve jî saloxên ku dijmin li her deverî beladikirin û digotin em nahêlên ku çivîkek jî sînor derbasbike bandora xwe li ser derdor û li ser hevalên me yê rênas jî kiribû. Ji ber van hemû sedeman şeva yekemîn cihekî xwe yê taybet li cem hemû hevalan hebû. Dema ku me sînor derbaskir di rêde me gelek qaçaxçî di rêde dîtin, lê me xwe nîşanî wan neda, ji ber ku me nexwest ku kes me li wan deveran bibîne, weke din jî me nedihişt ku şop û dewsa me jî derkeve, ji ber ku dijmin ferqneke ku me sînor derbaskirî ye. Ji ber ku dema salox bighêje dijmin wê me bixîne di hindirê tengasiyê de. Erdîngariya heyî jî hemû deşt bû û mirov bi roj nedikarî li wan deveran şer û pevçûnên demdirêj bi dijmin re bike. Barê hemû hevalan pir giranbû û her hevalekî derdorî 15 kêloyan zad û çebilxane hilgirtibû.
Di wê şevê de hem westandin û hem jî fidekariya hevalan di astekî pir bilindebû. Di dema rêde em nêzî cihekî bûn û dunya jî hêdî hêdî ronî dibû, li beramberî me jî bajarê Başqela bû û cihekî ku em xwe lê saxlembikin jî nebû, ji ber ku erdîngariya wê deverê hemû deştbû. Xelkê wê deverê jî ne welatparêzbûn û ne jî dijminiya me dikirin. Lê me dizanî ku yek ji wan me li wan deveran bibîne wê di cî de xeberê bide dijmin. Cihekî ku em gihiştinê bexçeyek li wêderê hebû û hevalê rêzan ji me re got; ancax em xwe di nava baxçede saxlembikin, ji ber ku cihekî din ji derveyî wî bexçeyî nebû ku em xwe di nav de bi cî bikin. Dema ku me ji hevalên rêzan re rewşa xwediyê bexçe jî pirsî, bersiva ku hevalên rêzan jî dayî me ew bû ku xwediyê bexçe mirovekî baş e. Dema ku dunya henekî ronî bû, me li derdora xwe temaşe kir, dews û şopa leşkeran di nava bexçede hbû û şûna cihê ku xwarin lê xwarîn jî belîdikir ku li wêderê bi qasî demekî rawestiyan e.
Ji ber ku hemû heval westiyayîbûn, dema ku em gihiştin nava bexçe hemû heval bi xewre çûn. Tenê hevalê Ş. Mahîr, Ş. Tekoşîn, ez û hevalekî navê xwe Ferhadbû em herçar heval mabûne şiyar. Dema ku em di nava bexçedebûn li derdorê me dengê zarokan dihat û gundî hemû li derdoran belavbûbûn. Piştî demekî zilamekî temenê xwe mezin berê xwe da nava bexçe û berû me hat. Hevalê rêzan berû wî çû û pêşwaziya wî kir, ew î zilamî ji me re got; duhî leşkerên dijmin oparesyon li her deverî kirin û derek nema ku lê negerin. Hemû heval di giraniya erk û xebatên ku ji wan dihate xwestin bûn, ji ber ku amaca me ew bû ku em xwe bi rengekî saxlem bighînin qada Dêrsimê, ji ber wê yekê her hevalekî li gorî vê yekê tevdigeriya û hemû hevalên ku cihê xwe di nava yekîneya mede digirtin zindîbûn û bi dispilînbûn. Herçiqasî ku gelek heval di dema rêde serê wan li keviran diketin û gelek ji wan dema ku diketin laşê wan birîndibû, lê nedixwestin ku êşa xwe bînin ziman, ji ber ku bandorê li ser hevalên din neke. Di şeva duyemîn de me meşa xwe berdewamkir û dema ku me berê xwe da rêya zift, ji berya rê avekî henekî mezin hebû, ji ber ku li derdorê avê qamûşbû û me av baş nedidît her ku diçû ew av kûr dibû. Lê me destê hev girt û me bi wî rengî ew av derbaskir. Di rê re di her navberekî de maşîne derbasdibûn, ji berya ku em rê derbasbikin me ji hemû hevalan re gotibû; dema ku maşîne hatin pêwîst e ku hûn rûnin heyanî ku maşîne derbasdibin. Wê çaxê du hevalên me ev yek şaş fihêmkiribûn, ji ber wê dema ku xwestin rê derbasbikin maşîneyek tê, ew herdû heval jî di nîva rêde dirûnin, dema ku maşîne dighêje cem wan û li zembûrê dixîne hîn jî ew herdû heval di cihê xwe de rûniştîbûn. Dema ku maşîne hat û derbasbû ajokerê maşînê gazî hevalan kir, lê hevalan bersiva wî neda. Şeva diduyan pir dirêjbû û em heyanî sibehê meşiyan, cardin jî em gihiştin cihekî deşt, ji ber ku ew cara yekemîn bû ku hevalê rêzan di wê rêde derbasdibin, erdîngariya wê deverê bi xetên qalind nasdikirin, lê ew dever bi giştî nasnedikirin. Me xwe da cihekî saxlem û me dedorê xwe bê navber di ber çavan re derbasdikir. Li beramberî me sengerek hebû û dema ku min bi dêrbûnê lê temaşekir, li ber çavê min mîna ku leşkerek di hindirê wê de hebe. Min dêrbîn da hevala Tekoşîn jî, wê jî ew dever di ber çavanre derbaskir. Lê dema ku hevalê rêzan ji me pirsî çi heye çi nîne, me rewşa hyî jêre ravekir, hevalê rêzan got; gundî nayên vê deverê, ji ber wê hebe nebe ew leşkerin. Dema ku hevalê rêzan jî xwest ku bi dêrbînê temaşeke, lê hîn ku dêrbîn nedanîbû ber çavê xwe me hew dît ku qertalek ji wêderê firiya, ji berya ku ew hevalê rêzan bibêje leşker e, me hew temaşekir ku qertal ji ser sengerê ber bi ezmanan firiya.
Hevalek ji wan hevalê me yê rêzan bi qasî 200-300 mitran ji me dûrketibû û li cihekî bi xewre çûbû, lê ji ber ku me cihê wî nedizanî, em mecbûr man ku tevdîrê bigrin û li gorî wê cihê xwe bighwerin. Li beramberî wan hemû gundên li wê deverê heyî me centê xwe hazirkirin ku em bimeşin. Di wê navberê de dema ku me amedekariyên xwe ji bona meşê dikirin, li jêrî me jî gundiyan giya ji bona xwe berhevdikir, lê dema ku me xwest ku em cihê xwe bugherin, me hew dît ku hevalê rêzan ji jêr ve beramberî wan hemû gundiyên ku palayî dikirin berû cihê me tê, vê yekê jî hişt ku ew hemû gundiyên wê deverê bi me bihisin. Li wê deverê jî û di şeva duyemîn de careke din gundiyan em dîtin. Ji ber vê yekê û ji beriya ku em birêbikevin civînek hate çêkirin û bi hevalê rêzan re jî nîqaş hate kirin. Lê tişta herî mereqa hevalan dikişand erdîngariya Kurdistanê bi xwe bû, ji ber ku piraniya hevalan ji derveyî welat tevlî nava refên gerîla bibûn û gelek ji hevalên ku bi me re ji bajarên Tirkiya tevlîbûwîn jî hebûn. Ji lewra gelek mereqa erdîngariya Kurdistanê dikirin û her tiştê heyî bala wan dikşand. Van hemû nedenan hîn bêtir coş, heyecan û mereqa hevalan zêdedikir û her dîmenek li ber çavê wan ji yê din belkêştir dihat. Di dema rêde ji ber birsên hevalan yên bê navber li ser her cihê ku em digihiştinê, hevalên rêzan gelek dikirin di nava zehmetî û tengasiyê de. Herçiqasî ku hevalên rêveberiyê ji hemû hevalan re digotin; di dema rêde kes zêde pirsan ji hevalan neke, lê ji ber mereqa rê û erdîngariya heyî kesî nedikarî pêşiya pirsê hevalan bigr e.
Dema ku em gihiştin qada Feraşînê bi serê xwe tiştekî cudabû, ji ber av, zozan û xweşikbûna Feraşînê bi serê xwe mirov sermest û behitî dihişt. Mîna xweşikbûna Feraşînê koçerên wê jî bi qasî xwezaya wê misaferperwerbûn û welatperwerbûn. Dema ku ferqkirin ku em hevalin heme hatin pêşiya me û bi dilekî germ pêşwaziya me kirin û em yek bi yek hembêzkirin. Hevalekî di yekîneya me de cihê xwe digirt ji wê deverê bû, ji ber wê hemû koçerên li wê deverê ew nasdikirin, ew cara yekemîn bû ku em pêşwaziyekî bi wî rengî germ dibînin û hîsdikin, di pêşwazîkirina wan koçeran de mirov bi rengekî ber biçav girêdana gel û gerîla bi rengekî baş didît. Li milekî hevalên ku cara yekemîn derbasî qada bakur dibin û gelekî wisa bi rengekî germ pêşwaziya hevalan dike, bi xwe re kêliyên hestewarî tanîne holê û mirov bixwesta û nexwesta bi vê yekê gelekî bandordibû. Hemû koçerên li wan derdoran li me kombûn û yek bi yek em bi dilekî germ pêşwazî û hembêz kirin. Di wê navberê de û ji ber ku derdorê me hemû welatparêzbûn, bandoreke mezin li ser me jî dida çêkirin û dihişt ku em jî bi rengekî serbest tevbigerin. Ji ber vê yekê me xwe da cihekî nêzî wan zoman û heyanî ku bû êvar me careke din meşa xwe berdewamkir. Di dema meşê de lingê gelek hevalan qulibîbû û gelek heval jî laşê wan tehil bûbû, lê hevalan ew yek ne tanî ser ziman û her hevalekî mereqa wî ew bû ku xwe bighîne qada Dêrsimê û di her navberê de dipirsî çend roj man ji boan ku em bighêjin Dêrsimê.
Me ji milekî ve rojê xwe dijmartin û ji milekî din ve jî me dixwest ku em xwe bighînin cem hevalan. Yekîneya yekemîn a ku em pêşwazî kirin yekîneya Ş. Şervan Sason bû. Ew ê yekîneyê li herema Feraşînê pêşwaziya me kir. Em rojekî li cem wan hevalan man û di roja din de û bi alîkariya rêzanên nû me berê xwe da qada Kato. Çiyayê Kato jî çiyayekî bi nav û deng e û di dîroka cîhanê de cihekî xwe yê giring heye, ji ber ku dema Eskenderê mezin derbasî rojhilata navîn bibe û dixweze ku bikeve Kurdistanê di derbaskirina wî çiyayê Kato de gelek zehmetî û zoratiyan dikşîne heyanî ku derbasdike. Di dîroka şer û tekoşîna şerê me de jî cihekî Kato yê cuda heye, ji ber wê herkesî ji mereq dikir ku çiyayê Kato bibîne. Hemû heremên Botanê ji me re bûbûn mereq ku em wan bibînin, mîna Besta, Gabar, Cûdî û Kato, herî zêde hevalan dixwest ku van hereman bibînin. Ev hemû heremên ku min navê wan anî ser ziman, di dîroka şer û tekoşîna me de cihekî wan yên giring heye û her çiyayekî û heremekî ji van heremên bedew di nava bedena xwe de bi sedê destan û evsaneyên qehremantiyê dihewîn e. Ji wan qadan jî qada Gabarê cihê fermandarê mezin û efsanewî hevalê Egîd. Van hemû sedeman yek bi yek hîn zêde dihişt ku cihekî Gbarê yê taybet di dilê her hevalekî de hebe.
Dema ku em dighiştin cem hevalan pêşwaziyeke germ û bi coş ji milê hemû hevalan ve dihate dîtin, lê hemû hereman jî dixwest ku yekîneyên ku derbasdibin bi rengekî saxlem ji herema xwe bighînin heremeke din. Ji ber vê derfetên ku yekîneya me bi rojan bêna xwe vede ne gengazbû. Hazirî û amedekariyên heyî jî destek nedidane vê yekê û gelek yekîne li pey hev jî dihatin, ev yek jî dibû nedin ku gelek yekîne li ser hev û li heremekî komî ser hev bibin. Ji ber vê parastina yekîneyan û gihandina wan bi rengekî saxlem di pêşya her tiştî de dihat. Di wê salê de bi sedê hevalan derbasî qadên bakur bûn û dijmin jî li her qadê dest bi oparesyonan dikir, ji lewra li her qadê hazirî û amedekarî li gorî vê yekê dihatin meşandin û hevalan nedixwest ku bi hijmareke mezin heval li ser hev kombibin. Di destpêkê de em gihiştin Feraşînê û pey re Kato û Besta. Ji berya ku em xwe bighînin qada Gabarê û di dema rêde em gelekî westiyan, ji ber ku em bi dirêjahiya rojê di demjimêr 3an heyanî berê seharê û bê navber dimeşiyan. Ji ber westandin, birçîbûn û xewê gelek heval diketin erdê û serê wan li kevir û daran diketin û diqelişî û taldibû. Bi vî rengî heyanî ku me xwe gihande qada Gabarê bi heftî zor û belayan. Ji berya ku em bighêjin Gabarê me jixwere gotibû dema ku em bighêjin Gabarê em ê çend rojan bêna xwe vedin û ji nû ve bikevin rê. Herçiqasî westandin û zehmetiyên mezin jî di rê de dihatin jiyankirin, lê bi ketina Gabarê de û bi dîtina hevalan re, hemû westandin û zehmetiyên ku dihatin jiyankirin hatin jibîrkirin. Gelek caran dema ku behsa Gabarê dihate kirin, mirov dixwest ku qada Gabarê bi çavê xwe bibîne, ji ber vê yekê dema ku me qada Gabarê bi çavê xwe dît, ev yek bi rengekî baş ji mirovan re dihate xuyakirin, erdîngariya wê û hemû bexçe û zeviyên ku gelek ked û zehmetinên mezin di ber de hatibû dîtin û bi rengekî şehnaz hatibû çandin. Dema ku mirov ev hemû dîmen û erdîngariya heyî bi çavê xwe didît, hîn bêtir rastiya Gabarê li ber çavê mirov mezintir dibû û dîroka wê careke din zindîdibû.
Ji ber van hemû dîmenên ku mirov bi çavê xwe didît, mirov gelekî matmayî dima, li milekî ve bi sedê bexçeyên ku bi darê fêkiyan hatî çandin û rêyên ku bi keviran hatîn çêkirin, bexçeyên ku li serê wan lat û zinaran hatîn çandin, hemû rastiya vê yekê bi rengekî pir baş radixiste li ber çavan. Li qada Gabarê jî tu bi kûde gava xwe tavêje li derdorê te hemû darên fêkiyan e. Çiyayên xwe jî hemû kevir û şikêrin û bi hev ve bi rengekî saxlem girêdayî ne. Ji ber vê yekê mirov dikare bibêje ku qada Gabarê ji bona gerîla herî cihê destekê dide ku mirov têde şerê gerîla bimeşîne û derbeyên giran li dijmin bide. Hemû hevalên ku cihê xwe di Gabarê de digirtin, bi rengekî henekî jî be yariyê xwe bi yekîneya me ya Dêrsimê dikirin û ji me re digotin; Dêrsim dûr e û zor e lê Gabar nêzîk e û her tiştê wê xweş e û mirov dikare hertiştî bi xwe biefirîne biyî ku mirov bikeve gundan an jî xwe muhtacê kesekî bike û xwezaya wê jî pir xweş û delale. Bi rastî kî çi bêje bile bibêje, lê Gabar cihê xwe di dilê her hevalekî de girtibû û hevalan nedixwest ji Gabarê veqetin, erdîngariya wê jî mirov gelekî bi xwe ve dida girêdan. Em bi qasî sê rojan li qada Gabarê man, lê rêya herî zor û zehmet hîn li pêşiya me mebû, ew jî deşta Mava bû, ji ber ku derbaskirina deşta Mave, tê wê wateyê ku gihiştina qada Dêrsimê. Ji ber ku dema hevalê Mahir ji Dêrsimê dizivirîn li deşta Mava bi dijmin re ketibûn şer û pevçûnê de û henek heval di wê pevçûnê de şehîdketibûn. Ji ber wê deşta Mava cihekî wisa bû pêwîstbû ku mirov pir şiyarbe heyanî ku derbasbike û wendahiyan nede. Hîn em li Qendîlê bûn hevalê Mahîr behsa rêya zor û zehmet ya Mava dikir. Ji berya wê bi hevalan re li ser rê hatibû guftûgokirin û hatibû destnîşankirin ku yekîneya me qerebalixe û pêwîst e ji bona vê yekê em yekîneya xwe parçebikin, ji bona ku em bi rengekî saxlem xwe bighînin Dêrsimê. Li gorî vê yekê di destpêkêde yekîneya me wê derbasbûba û di pey me re jî wê yekîeya hevalê Mahîr derbasbibe. Li gorî wê me haziriyê xwe kirin û em ketin rê heyanî ku me xwe gihande herema Mava li cem yekîneya hevalên ku li wê deverê xebat didine meşandin. Hevalên ku xebatên gel didane meşandin bi me re hatin, lê ew heval di milê rê de zêde ne şerezarbûn, ji ber wê gelek caran di nava me de tengasî dihate jiyankirin. Me ji wan re got; bi hejmareke 15 hevalan ketina deştê ne raste û ev yek wê bi xwe re rîskê bîne, lê wan bi ya me nedikir û li gorî xwe tevdigeriyan. Rêya ku li pêşiya me heyanî cihê ku rêzanên Amedê werin û me bigirn derdorî 2 şevane, lê me bi zorê di 3 şevan de xwe gihande wê deverê. Dema ku me xwe gihande deştê tava heyvê jî hêdî hêdî bilind dibû. Di bêtêlê dijmin de, behsa derbasbûna yekîneyan dikirin, li gorî ku me ji bêtêlên dijmin ferqdikir, dijmin henek salox li ser derbasbûna yekîneyan girtibûn û ji hev re digotin; dibe ku di van şevan de derbasbûna gerîleyan çêbibe. Ji ber vê yekê hemû rê di bin çavdêriyê de digirtin û li her deverî kemîn danîbûn. Herçiqasî me ev yek ji rêzanê ku bi me re hatîn re da xuyakirin, lê wan ev yek hilnedan cidiyetê. Em gihiştin rêzanên ku ji milê Amedê ve hatîn, cihê ku em li wê deverê gihiştîn hev dikete beramberî girê Reman û Bêşîlê. Lê di demjimêr 8 ê de me hew dît ku dijmin derdorê me tev girtin, cihê ku em lê disekinî jî pesarbû, ji ber wê me zêde derdorê xwe baş nedidît. Dema ku me ev yek ferqkir, me di cîde sengerê xwe girtin. Ji beriya neha me ji hemû hevalan re dabû xuyakirin dema ku tiştek derkeve hole em ê xwe bi rengê sê parçeyan belavbikin. Li gorî vê yekê me xwe bi rengê sê yekîneyan parçekir. Ez berbirsyarê yekîneyekî bûm û ya din jî hevalê Mahîr berpirsyarê wê bû û yekîneya sisêyan jî yekîneya hevala Tekoşîn bû.
Ji beriya ku şer û pevçûn destpêbike, dijmin gazî dikir ji bona ku em xwe radestî wan bikin û li gorî zagona poşmaniyê ya ku di wan demande derxistibûn holê piştî wê me serbest berdin. Lê hemû hevalan bersiva vê yekê bi kişandina pîmê narinjeyan dan û hemû hevalan xwe ji bona şer û pevçûnê amededikirin. Biryara hemû hevalan ew bû ku heyanî guleya xwe ya dawiyê şer bikin û xwe radestî dijmin nekin. Piştî ku bangewaziyên dijmin vale derketin û tu pere nekirin, şer û pevçûnê destpêkir. Dema ku dijmin xwest bi dizîkan nêzî hevalan bibin û bixwazin wan bigrin yekîneya hevala Tekoşîn li dijmin dan û gelek ji wan koştin, du leşkerên wan li pêşya me ketin erdê û bi çend demjimêran bi zorê ew ji wêderê rakirin, piştî wê bi kelîkopter û firokan xwestin li ser me şerê derûnî bidin meşandin, lê tu encamê vê yekê jî nebû. Heyanî êvarî rewşa heyî bi wî rengî bû û tu wendahiyên me nebûn. Lê gelek kuştî û birîndarê dijmin hebûn, ber bi êvarî ve me xwest ku em xwe bighînin yekînya hevalê Mahîr, ji bona ku em bi hevre xwe ji wê çemberê rizgarbikin, lê me ew nedîtin, yekîneya hevalê Mahîr xwe kiribûn bi şiklê du parçeyan. Lê dema ku hevalê Mahîr bi hevalekî ji wan hevalên rêzan re dixwazin xwe ji çemberê rizgarbikin, di deştê de dikevin kemîna dijmin û pevçûn di navbera wan û dijmin de derdikeve. Ji ber ku dijmin bi hazirîke mezin û xurt kemîn avêtibû û gelek teknîk jî bikar anîbû, di encamê de ew heval li wê derê şehîd dikevin. Me jî êrîşî navenda ku ew şer lê dihate meşandin û em bi narinceyan ketin nava sengerên dijmin û di encamê de me du sengerê dijmin bi destxistin, lê di nava me de hevalekî nû hebû, ji heyecan û lezbûnê ji beriya ku narince biteqe radibe ser piyan û bi parçeyên narinceya xwe şehîd dikeve. Lê em hevalên din hemû bi rengekî saxlem ji çemberê rizgarbûn. Yekîneya hevala Tekoşîn ew jî xwe li wan derdoran saxlem dikin. Bi zanebûn henek tiştên xwe li cihê xwe dihêlin, ji bona ku dijmin texmîn bike ku heval reviyane. Heşt hevalan xwe di komekî de û di bin berekîde saxlemkirine, dema ku leşkerek dixwaze wî kevirî rabike, her heşt heval ji jêr ve bi kevir digrin û nahêlin ku ew leşker wî kevirî rabike. Di navbera wan her heşt hevalan û dijmin de ew ber hebû, her heşt hevalên ku di bin ber de jî narinceyên xwe amedekirine û kengî şer destpêbike wê narinceyên li cem xwe bi xwe û dijmin de biteqînin. Leşker dixwaze kevirê ser devê konê ber bi jor ve bikşîne, heval jî kevir ber bi jêr de dikşînin, lê leşker dike û nake nikare wî kevirî hilde jorê, ji ber ku her heşt hevalan bi wî berî girtibû. Lê di dawiyê de ferman tê ku leşker cihê oparesyonê berdin, bi wî rengî ew her heşt heval bi rengekî saxlem xilasdibin.
Yekîneya me kete rê, lê kesê ku rê nasbike jî li cem me nebû û hevalekî birîndarjî bi me re bû. ji ber wê me xwe da cihekî bilind di navbera cihê qordîna şer û Bişîlê, di encama wê oparesyonê de 7 heval şehîd ketin, em hevalên din jî bi qasî demekî em di deştê de wendabûn û piştî wê me xwe gihande hevalan. Yekîneya hevala Tekoşîn jî xwe bi rengekî saxlem ji wê çemberê rizgarkirin û wan jî berê xwe dane qada Amedê.
Şervan
- Ayrıntılar
Ji 15’ê Gulanê re mehek ma.
Gelo em ê di 15’ê Hezîzanê de bigihêjin selametê an wê qiyamet rabe?
Diyar nîne, lê êrîşên faşîzane û harbûyî yê AKP’ê diyar dike ku wê qiyamet rabe.
Weke helbestvanekî gotiye;
“Guhdar bikin hevalno.
Gotineke pêşiyan heye.
Yek dixwe, yek lê dinere.
Qiyamet ha rabû ha wê rabe.
Lay lay lay lay lay lay.”
Weke helbesvan dibêje dibe.
Ma wê AKP’ê zilmê bike û Kurd bêdeng bimînin?
Wê AKP bi artêş û leşkerê xwe wê gerîla bi çekên kîmyewî şehîd bixîne.
Ma wê gerîla bêdeng bimîne?
AKP wê bêje fersend ev fersede bi namerdî operasyonan lidarbixe.
Ma wê gerîla bêbersiv bimîne?
Wê AKP’ê desteyekê bişîne gel Rêber APO û li hev bike ku êdî operasyonên leşkerî û siyasî nake lê wê berovajî vê tevbigere.
Ma wê gerîla wê ji vê re bê bertek bimîne?
Ev ne mêrxasiye ne jî exlaqiye.
Wê çeeyên polîsan yê AKP’ê li Silopiyê li dijî gel, li Êlihê li dijî ji tekane nûnerên gel Ayla Akan guleyan bireşîne.
Ma wê HPG bêdeng bimîne?
Ji xwe wê mafê xwe yê bersivdayinê bikarbîne.
Wê artêşa AKP’ê weke wawîka êrişî wirde virde bike.
Ma wê HPG qadan ji van keriyên wawîkan re bihêle?
Ger hinkes dibêjin bila van keriyên wawîkan li Kurdistanê li gor dilê xwe bigerin.
Divê bê zanîn ku, wan kesana hemû kesî dixapîne.
Divê bê zanîn ku wan kesana zalimê AKP’ê rewa nîşandidin.
Cardin divê bê zanîn ku wê HPG Kurdistanê ji keriyên wawîkan re nehêle.
Divê bê zanîn ku ev fermana şehîdên dawî yên Bagokê yên Şehîd Kemal Ferzende û Şehîd Seydoyane ji bo me.
Em ê keriyên wawîkan ji welatê xwe yê pîroz rêşbikin.
Ji 15’ê Hezîranê re mehek maye.
Paşde hejmar destpêkiriye.
Wê selamet be an qiyamet be, hertişt girêdayî AKP’ê ye.
Selamet bibe wê ji bo hemû kesan bi xêr be.
Qiyamet bibe wê tenê ji AKP ya dewletdar an jî bi şêweyeke din bi dewleta AKP’ê bibe.
Erdnigariya Kurdistanê, Derya Reş, Derya Spî û Amonosan ku sînga xwe ji gerîla re vekirine, ku gerîla ew qas belav bûye, dema qiyamet rabe, wê ev bibe dawiya AKP’ê.
Ozgur Bîlge
- Ayrıntılar
Terora polîsên AKP ya li hember gelê Kurd bi nêzbûna hilbijartina Heziranê ve giredayî zêde dibê. Hikûmeta AKP van êrîşên xwey faşîst hem di milê siyasî hem jî di milê leşkerî de didê meşandin. Operasyonên leşkerî , ji bo ku civaka Kurd bê parastin bihêlê û bi operasyonên siyasî jî dixwazê hêza siyasî ya gelê Kurd tasfiye bikê ango Kurdan bê siyaset bihêlê tê meşandin. Ev operasyonên siyasî û leşkeri ku ji aliyê AKP ve te bi rêvebirin bi awayek kordinê û ji yek navendê tê meşandin. Biryara YSK ya di derbarê namzetên bloka ked, azadî û demokrasi yê jî, karê ve navenda şerê taybete. Ev biryar di esasê xwe de ceribandineka tasfiya siyasî bû. Lê berxwedana gelê Kurd ya ku bi tevahî da meşandin hesabên ku bi vê biryarê dixwestin pêk bînin hemu vala derxistin. Ji ber piştî serhildanên gelê Kurd ku di encama wê de berdêl jî hate dayîn, YSK mecbur ma biryara xwe paşde bikşînê.
Piştî paşda kişandina biryara YSK, bê sînor meşandina terora polîsê AKP jî mirov karê bi vê pêvajoya dawî ve girêbidê. Ne AKP û ne jî tu kesên derveyî tevgera azadiyê hevî nedikir ku li hember biryara YSK, di astek bi vî rengî de çalakî û serhildan werin pêşxistin. Piştî kişandina biryara YSK bi awayek hovane zêdekirina terora binçavkirin, girtin û li qadan êşkencekirina Kurdan hinekî jî bi vê yekê ve karê werê nirxandin. Dewleta AKP rêbaz guhert û dixwest tola paşdekişandina biryara YSK hilînê. Ew şîrove û nirxandinên ku ji milê hinek derdoran ve nêrinên qaşo ev biryar biryareke darizîniye, alaqa xwe bi AKP ve nîne jî wek nêrineke rastî û bingeha xwe nîne karê werê nirxandin. Ji ber Serokwezîrê Tirkiyê Tayîp Erdogan herî dawî jî li palamena Ewropa yê bi awayek eşkere daxuyakirin ku dewlet ew bixweye û hevdîtinên bi rêberê gele Kurd Ocalan jî dahil her tişt di bin kontrola wî de tê meşandin.
Zêdebûna êrîşên ku wek operasyonên siyasî û leşkerî peş dikevin rewşeke nû didê pêşiya gelê Kurd. Herî dawî hatina serokê CIA û pênc roj li ser hev li Tirkiyê mayîn wek ku rêberê gele Kurd Ocalan jî herî dawî anî ziman tesaduf nîne. Di va penc rojan de peymanek di navbera dewleta Tirkiyê û DYE(Dewletên Yekbûyî Emarîqa) de hate çêkirin. Di vê derbarê de mînaka berçav biryara dawî ya DYE ye. Ruxmê ku DYE dizanê tu mal û milkê reveberên KCK nîne jî , biryarê destserdana malên hinek rêveberên KCK distînê. Wisa xuya dikê ku li dijî tevgera gelê Kurd tifaqa ku heyî hatiye nûjenkirin. Ji bo hevkariya li dijî Suriyê û Îran DYE we ji bo tasfiyekirina PKK piştgiriya ku didê Tirkiyê zêdetir bikê. Yanî israra hêzên emperyalîst ku pirsgirê Kurd wek kartek li dijî dewleta Tirkiyê bikartînîn berdewam dikê. Naxwe hikûmeta AKP, terora bê sînor ku li dijî civaka Kurd didê meşandin bi serê xwe nikarê bikê. Jî xwe hêza AKP bi serê xwe jî, ji bo vê yekê nîne.
Eger bi giştî werê nirxandin, konsepteke tasfiyekirina tevgera azadiya civaka Kurdistan ya nû di dewrêde yê. Mirov vê konseptê karê wek konsepta tasfiya kûr bi nav bikê. AKP dixwazê ber bi hilbijartinê Hezîranê vê bi konsepta tasfiya kûr encam bigrê. Bi hezaran biçavkirin û girtina siyasetmedarê Kurd û li qadên Kurdistan ê êşkencekirina ciwan, jin û zarokên Kurd nîşana vê yekê ye. Roj nîne ku bi dehan siyasetmedar û ciwanên Kurd newin binçavkirin û girtin. AKP ya ku tehammula konên çareseriyê demokratîk yê gelê Kurd nakê û bi awayek hovanê bi bombayên gazê erîş dikê, di vê baş zanîbê ku civaka Kurd bê xwedî nîne. Ew hêz, îrade û bi rexistina civaka Kurd ku her cur êrîşên faşîst yê hikûmeta AKP vala derbixînê heye. Ew polîsên faşîst yê AKP ku bi neyariyeke mezin êrîşî gelê Kurd dikin pêwîstî heye ku li Kurdistan ê zêmînê jiyanê ji wan polîsa re newê hiştin. Ev jî ancax bi seferberiya parastina cewherî karê pêk werê. Eger polîsên AKP li Kurdistan ê cesaret dikê ku li ser zarok, dayik û ciwanên Kurd terorekê dijwar bidê meşandin, pêwistî heye ku weke endamekî netewa Kurd em xwe cidî berçavde derbasbikin. Ev jî tê wê wateyê ku di rêxistinkirina parastina cewherîde asta ku tê xwestin hê dûre.
Artim Ronî
- Ayrıntılar
Neyar destên min bernedan ku ez bi bedewbûna te hinav û cergê xwe hînik bikim. Her şeveke ku ez di himbêza te de xewdikim, meraq neke ji bîra min naçe ku ez ji xwe bipirsim min çi jiyan kiriye. Lîlika çavên min di ziraviyên jiyanê de li şên û şemalbûnê digerin. Heya şeva dawiyê jî min bi zuhreyên asmanan re li bedewbûna te dinêrî. Hoy heval li min binêrin di bin naylonekê de ez li stêrkan dinêrim. Li kêleke min hevalan xwe dirêj kirin e. Her yek ketiye nava xeyalê ku wê di piratîkê de çawa tevlî bibe. Belê me jibîr nekir ku em ji xwe re suhbet bikin. Hevalê Celal Çelê, Koçer Kurdo û Canxort Efrîn yê ku wê şevê nexweş bû, serê xwe danîbûn ber hev û ji xwe re ketibûn nava bîranînan de. Lê belê kesekî ji me bawer nedikir ku ew ê roja wan ya dawî be û pêwîst e xatirên xwe ji Rêbertî, gel û hemû heval û dostên xwe bixwazin.
Sala 2009 an li Botanê herêma Garisan yekîneyeke hevalên jin û hevalên xort li cihê şehîd Diyana dimînin. Ew cihê ku lêdimînin berê pevçûnek di navbera hevalan û dijmin de rûdabû, li wêderê jî hevala Diyana şehîd dikeve, ji ber vê yekê navê şehîd Diyana li wî cihî dikin. Cihê wan hemû daristanin û zû bi zû dijmin nikare wan bibîne. Lê belê ew çend roje ku balafira keşfê li ser cihê hevalan digere. Roja 17 ê Gulanê di berbanga sibehê de balafira keşfê dîsa gera xwe berdewam dike. Piştî ku diçe heval nizanin ku wê li dewsa wê balafira şer were. Dema ku balafira şer tê, bi yek carî cihê hevalan gulabaran dike. Piştî wê qobra tê û dijmin dest bi avêtina top û hewanan dike û bê navber cihê hevalan bumbardûmandike. Di wê demê de çar heval şehîd dikevin. Ji ber ku balafira şer di carekê de li hevalan dixe hemû heval texmîn dikin ku hevalê li wêderê hemû şehîdketin e. Lê belê her kes ji xwe re dibêje gelo hevalan xwe xilaskirin e? Kesek naxwaze bawer bike ku heval şehîdketine. Hinek heval li benda çûyîna balafirên şer namînin û ji bona bizanibin ku heval şehîdketine yan na dizivirin wî cihî. Lê belê dîmeneke ku dilê wan perçe bike derdikeve pêşiya çavên wan. Hevalê Şervan Sason û sê hevalên din şehîdikevin. Wê çawa bawer bikin ku hevalên berî çend xolekan bi wan re jiyandikirin niha şehîd ketin e.
Her çar heval hîna destê xwe neavêtibûn çeka xwe şehîd dikevin. Hevalê Şervan Sason yê ku cihê xwe di rêveberiya Botanê de digirt şehîd dikeve. Hevalê Şervan Sason ji Batmanê ye û sala 1993 an beşdarî nava refên gerîla dibe. Her rojeke ku di çiyan de jiyandike bi lênûsa xwe re parvedike. Ji ber vê yekê evîndarê jiyana gerîlayetî ye û bê çiyan nikare jiyanbike. Berî ku beşdarî gerîla bibe dizewice û zarokekî wî heye. Gerîlayetî li gelek qadên çiyan dike. Ew cara duyemîne ku di sala 2007 an de derbasî Botan dibe. Di despêkê de rojaneyên xwe bi zimanê Tirkî dinivîsîn e, lê belê piştî ku xwe fêrî zimanê Kurdî dike êdî biryar dide ku bi zimanê Kurdî rojaneyên xwe binivîsîn e. Gava ku di nava hevalan de ne amedebane cihê wî xuyabû. Coşa wî parçek ji jiyana gerîla bû. Bi hezkirina xwe ya ji xwazayê re dihate naskirin. Ji wêne kişandinê gelekî hezdike, ji ber her rojeke ku jiyandikir nirxê wê dizanîbû û wate didayê. Di şerê xwe de dilawere û di şer de herdem pêşengtiya hevalan dike. Hevalên ku pêre şehîdketine, ew jî di jiyanê de bi wêrekî têkoşîna xwe didan meşandin.
Hevalê Celal Çelê di temenekî biçûk de beşdarî nava refê gerîla dibe. Sala 1979 an ji dayîk dibe û sala 1992 an beşdarî gerîla dibe. Hevalê Celal Çelê bi zindîbûna xwe ya di jiyanê de tê naskirin. Berî ku derbasî Botanê bibe piratîkê li gelek qadên zor û zehmet dide meşandin. Sala 2005 an bi pêşniyarê xwe derbasî Botanê dibe.
Hevalê Canxurt Efrîn sala 1978 an li Heleb ji dayîk dibe. Piştî ku têkiliyên wî bi hevalan re çêdibe û bi wan re xebatê dide meşandin biryar dide û sala 1995 an beşdarî gerîla dibe. Berî ku şehîdbikeve berpisyarê taximê ye. Bê ku dudilî jiyanbike di şert û mercên herî zor de bi taxima xwe re piratîkê dide meşandin. Bi fedakartiyeke mezin tevlî jiyanê dibe, ji ber vê yekê di nava hevalan de gelekî tê hezkirin.
Hevalê Koçer Kurdo jî sala 1984 an li İskenderonê ji dayîkdibe. Ji ber ku rewşa malbata wan ya aborî nebaşe naçe dibistanê. Lê belê hesreta xwendin û nivîsandinê di dilê xwe de nahêle û xwe fêrî xwendin û nivîsandinê dike. Sala 2002 an beşdarî nava refên gerîla dibe. Bê qisûr tevlî jiyanê dibe. Di perwerdê de wergerandina parêznameyên Rêberê APO dike. Ji bona ku hemû heval parêznameyên Rêber APO fêmbikin çabayekî mezin dide.
Her çar hevalên leheng bi hezkirina xwe ya ji jiyanê re dihatin naskirin. Berî ku şehîdbikevin bi coşeke mezin xwe ji bona piratîkê amade dikin. Lê belê guleyên neyarê bêbext destûr nadin ku biçin piratîkê û di roja 17 Gulanê de şehîd dikevin. Pişt re heval li cihê şehîd Diyana gora wan li kêleka hev çêdikin. Lê belê evîndartiya wan ya welêt di dilên xwe de diveşêrin.
Dunya Cemîl
- Ayrıntılar
Di meha Gulanê de ya ku mîna meha şehîdan tê naskirin û mîna cejna şehîdan li cem gelek netewên din tê pîrozkirin. Em li her deverî dibînin ku gelê Kurd gedeyên xwe bi dilekî mezin û fireh hembêzdike û bi durişmeya şehîd namire, bijî Serok APO û PKK’ê gele û gel li vire wî bi rêtêxin û dispêrin axê. Ev herê durişmeyên ku gelê Kurd li her deverî bilind dike û bê navber ji bona aşîtî û azadiyê têdikoşe, mîna nasnemeya azadiyê derdikevin pêşberî her mirovekî azadî xwaz. Ji ber ku bedelê azadiyê gelekî girane û di van rojên dawiyê de em bi çavê xwe dibînin di hindirê serhildana gel a li Sûriya tê jiyankirin ji bona bidestxistina azadiyê bi sedê mirovan xwe fedakirin û bi yek dengî li kolanan li hemberî recîma bas a desthilat û diktator li her derî li ser piyaya û li ber xwe dide.
Ji ber vê yekê dema ku em bizivirin li ser tekoşîna gelê Kurd li Bakorê Kurdistanê em bi rengekî ber biçav dibînin ku gelê Kurd li her derî û ji bona azadî, hebûn û rometa xwe li ser piya ye. Ji 8 Adarê û heyanî roja îro gelê Kurd, bi ciwan, zarok, jin û kalên xwe ve. Ango ji heftsalî heyanî heftsalî li herderî ji bona bidestxistina mafê xwe yê jiyanê û azadiyê li ser piyan e.
Ji ber ku gelê Kurd ji her milî ve gihiştiye wê baweriyê ku AKP mîna gayekî serxweş û çavsor lêhatiye û tu kesî li pêşberî xwe nabîne û ji hemû taybetmendiyê mirovahiyê dûrketî ye. Ji lewra ew kesekî nebihîze, nabîne û guhdarî nake, ji milekî ve dest bi şîretan kirîye û mejî dide hemû serokên dunyayê û di her navberekî de ji wan re dibêje; pêwîst e ku hûn guh bidin daxwazî û xwestekên gelê xwe. Lê dema ku mesele tê ser qirkirin û tesfiya gelê Kurd, wê demê Erdoxan şûjina çavê xwe de nabîne û derziya ku di çavê li pêşberî xwe de dibîne û li her derî fermana kuştina gelê Kurd dide û ji heft salî heyanî heftî salî dide ber guleyan, wan qetil dike û tavêje hindirê zindanan de. Piştî vê yekê jî bi rûyekî gemar, qirêj û mîna çermê gamêşan qayîm derdikeve pêşberî gel û dibêje pirsgirêka gelê Kurd li Tirkiya nîne, lê tişta heyî mirov dikare bibêje ku li holê pirsgirêka birayên me yên Kurd heye û ev pirsgirêk jî em ê bi wan re çareserbikin. Ew birayên ku Erdoxan behsa wan dike, ew kurdên ku xwe firotine AKP, destê wan li her derî di nava xwîna Kurdan de ye û pêwîst e ku herkes bizane ew kesên ku gelê Kurd he roj wan lehnet dikin ne nûnerên gelê Kurd in û ne jî dikarin bikin.
Ji ber ku AKP gelê Kurd mîna gelekî napejirîne û jiyana azad layiqê wî nabîne û her tim dixwaze ku gelê Kurd mîna koleyan li ber destê xwe bibe û bîne û li gorî dilê xwe wî bikarbîne. Ji lewra bi vekirina qenala TRT 6 û henek qursên Zimanê Kurdî yên ku bi rêya wan çand û kelepora Kurdî berovajî dikin û dixwaze bi rêya van tiştan gelê Kurd û cîhanê bixabîne. Ji ber ku mîna AKP xwe dixapîne dixwaze gelê Kurd û cîhanê jî bixapîne û bi dayîna çend tiştên erzan pirsgirêka gelekî ji çav derîne û bi rûyekî gemar were û bibêje ma hûn ji vê zêdetir çi dixwazin. Mîna aqilmendekî dema ku ji hemû serokên dinyayê re di serî de destebirayê xwe Beşar re dibêje: Pêwîst e ku tu dest bi reforman bikê û guh bidê daxwazê gelê xwe û dev ji kuştina mirovan berdê. Lê dema ku Erdoxan van şîret û derewan li derdorê xwe belav dike, mirov wê demê baş hîs dike ku zarokên gelê Kurd yên ku ew bi dest xwe dikuje li ber çavê wî mirov nayên hesibandin.
Lê ya giring ew e ku gelê Kurd êdî gihiştiye wê astê ku pêşeroj û çarenûsa xwe bi destê xwe xêzbike. Ji ber ku rastiya AKP ji her milî ve hatiye naskirin û pîlanê wê yê tesfiya gelê Kurd û hemû destkeftiyên heyî roj bi roj li ber çavan ronî dibe. Ji ber vê yekê pêwîst e ku êdî gelê Kurd baweriyê xwe bi AKP û derewê Erdoxan neyne û xwe ji hemû davik û leystokên ku AKP dide meşandin dûrbigre.
Ji ber ku diştek di destê AKP de nemaye ji bilî derew, hîle û rêya xapandina mirovan kurtêlxwer yên ku ji bona çiqar û menfiheya xwe ya taybet hazirin ku 10 teqle bidine xwe. Lê gelê Kurd bi rêya felsefeya Rêber APO û tekoşîna şehîdên pakrewan yên ku bi xwîna xwe yekîtî û hevgirtina gelê Kurd pêktînin wê nêzîk ne dûr çarenûs û azadiya xwe bidest bêxe. Ji lewra konên çareserî û azadiyê û nimêjên ku bi rengekî azad li kolanan têne meşandin û dengên ku di 12 pûşberê de derkevin holê wê rastiya AKP hîn bêtir derxînin ronahiyê û her dilopek xwîna zarokên Kurdan wê bihayê wê gelekî giran be. Wê gavê kojerê mirovan û xwînmijê xwîna Kurdan Erdoxan wê di dadgeha gel de were dadgehkirin.
Ji bona vê yekê pêwîst e ku her kurdekî azadî xwaz rastiya AKP rojekî ji berya rojekî nasbike û xwe ji bandora geroneka wî ya xapînok rizgarbike û li cem gelê xwe û rastiya dîrok, çand û hebûna xwe ya azad cih bigre. Bi taybet ciwanên Kurd yên ku her roj rastî heqaret, îşkence, girtin û kuştinê tên, pêwîst e xwe ji vê rewşê rizgar bikin û rêya çarenûsa xwe bi destê xwe xêzbikin û li her deverî xwe bi tevger û rêxistin bikin û cihê xwe di nava refê gerîla de bigrin. Ji ber ku dem dema xîret, namûs û berxwedanêye. Her roj ciwanê me li kolanan têne kuştin û zarokên me destê wan têne şikandin û xweş û dayîkên me bi jopê leşkerên dev bi xwîn têne lêdan. Ma heyanî kengî bindestî, rezalet û koletî.
Dema ku her ciwanekî Kurd van pirsan ji xwe bike û li bersiva wan bigere, wê gave wê tenê rêya tekoşîn û berxwedanê li pêşberî xwe bibîne. Ji ber ku dijminê gelê Kurd tu rêyên jiyanê ji bona me Kurdan li holê nehiştî ye.
Munzur Canfeda
- Ayrıntılar
Di serî de mirov bi wesîleya meha gulanê meha şehîdên pakrewan, hemû şehîdên azadiyê bi bîrbîne û bejna xwe li ber rometa doz û hebûna wan ditewînin.
Hem meha Gulanê û hem 6 ê Gulanê di dîrokê de xwedî cihekî xwe yê giring heye. Ji ber ku di 6 Gulanê de li hemberî hemû pêşengên çepê tirk di sala 1970 de pêlekî qirkirin û tesfiyê destpêdike, li ser vî bingehî êrîş li ser tevgera çep ya demokratîk tê destpêkirin û hemû pêşengê wê têne qetilkirin. Ji milê dîrokî ve dema ku mirov li meselê dimeyzêne, di 6 Gulana sala 1916 an de li şamê li ser destê Cemal paşa elsefah fermandarê artêşa osmaniyan yê hikûmeta itîhad û tereqî yê Şamê bû.
Di wê demê de hemû kesên xwendevan û rewşenbîrên ku tekoşîn û tevgereke ber biçav didane meşandin bi destê Cimal paşa ve têne qetilkirin. Ji bona vê mirov dikare bibêje ku hemû rûdanên qewimîn bi hevre girêdayîne. Di serî de 6 Gulana 1916 û 6 Gulana 1970 -1971 de ku têde hemû pêşengên çepê tirkan hatî dardekirin bi hev re girêdayî ye. Di serî de mîna Denîz Gezmîş, Yûsif Eslan û gelek pêşengên çepê tirkan di vê rojê de bi destê dewleta tirkan têne kuştin.
Ji milekî din ve meha Gulanê ji bona tevgera azadiya gelê Kurd PKK’ê jî mîna mehekî giringe. Ji ber ku di 2 Gulanê de hevalê Mehmed Qeresonger, îbrahîm Bîlgîn bi destê hêzên YNK têne şehîdxistin û di 11 Gulanê de hunermenda hêja hevala Mizgîn şehîd dikeve. Weke din di vê mehê de jina Kurd a serbilend Leyla Qasim jî bi destê recîma basa Îraqê tê şehîdxistin. Weke din di navberê de di 17ê Gulana sala 1982an de, çar şoreşgerên Kurd, Ferhat Kurtay, Necmî Oner, Eşref Anyik û Mahmut Zengîn, li zîndana Amedê agir berdan bedenên xwe û şehîd ketin.
Di 18ê Gulana sala 1977an de, ji pêşengên serokatiya Partiya Karkerên Kurdistanê PKK’ê Hakî Karer li Dîlokê di encama qomployeke ji aliyê Sitêrka Sor ve hatî lidarxistin de bi xayîntî tê şehîdxistin. Ev şehadet di têkoşîn û berxwedana neteweyî ya Kurdistanê de weke destpêka pêngaveke nû hat ragihandin. Di 18ê Gulana sala 1978an de jî, şorşegerê têkoşîna azadiya Kurdîstanê Xelîl Çavgun li Cirnê Reş hate şehîdxistin.
Di meha Gulanê de jî gelek serhildanê Kurdan li hemberî zilm, zordarî û desthilatiya ku li ser gelê Kurd dihate meşandian hatin destpêkirin. Ji wan serhildanan mîna serhildana geliyê Zîlan, Motkê, Stewrê û serhildana Agirî. Ji milekî din ve jî di 6 Gulana sala 1996 an de li hemberî Rêber APO reşkujî û bêbextiyekî qirêj bi destê hikûmeta Çîler û Mesu Yilmaz hate lidarxistian.
Ji bona vê yekê meha Gulanê ji bona gelê Ereb, Tirk û gelê Kurd cihekî xwe yê cuda digre û ji bona hersê civahan jî hem 6 Gulanê û hem meha Gulanê cihekî xwe yê taybet digre. Ji ber wê meha Gulanê mîna meha tekoşîn, berxwedan, serhildan û şehîdan e. Ji ber ku di vê mehê de gelek cangoriyan xwîna xwe li ser vê xakê rijandine û bi xwîna xwe pêngav û destanên bakrewantiyê li ser singa dîwarê zindanan û di nava dilê gelê Kurd de kolan e.
Di vê mehê de hemû hêzên têkoşer û hêzên desthilat li hemberî hev tekoşîneke bê navber dane meşandin û di encamê de mirov dikare bibêje ku berxwedana gelê Kurd û şehîdên azadiyê di vê şerî de ala zadiyê hildane jorê û serkeftin bi destê xwe xistine. Di serî de mirov dikare bibêje ku komkujiya di sala 1916 de li hemberî li hemberî rewşenbîrê Ereb kirî, hikûmeta itîhad tereqî ye. Ji ber ku hikûmeta itîhad tereqî di nava Osmaniyan de hikûmeteke faşîzaneye û ji berya ku faşîzm li Ewropa bi destê Hêtler û mûsîlînî pêşbikeve û firanko derkeve pêş. Ji berya wê di nava hikûmeta itîhad terqî de û li ser fikrê toranîzmê û netewparestiya tikîtiyê itîhad tereqî di encamê de derdikeve pêş.
Ji pêşengê wê mîna Telhet paşa, Enwer paşa û cemal paşa yên ku mîna serbazên vê hikûmetê têne naskirin, bi destê wan ev hemû bûyer rûdidan. Di bingehê xwe de itîhad tereqî fikir û remanê elman yê netewperest ji bona xwe bingeh digre. Ji ber vê yekê Tirkiya di şerê cîhanê yê yekemîn de cihê xwe li cem Elmanya digre, lê dema ku di şer de Elmaniya bindikeve hikûmeta itîhad tereqî jî hildiweşe û embiratoriya Osmaniyan jî dihilweşe û piştî wê Mistefa kemal derdikeve pêş. Lê bi hilweşandina Osmaniyan re û dema derketina Mistefa Kemal mîna serokê cimhûriyetê û ji beriya wê jî itîhad tereqî nehilweşe, lê belê ew derdorê Mustefa Kemal dorpêçdikin û piştî mirina wî careke din derdikevin meydanê û careke din bi hişmendiya netewperestiyê û toraniya faşîzmê xwe bi bandordikin. Ji bona wê yekê van kesê faşîst çepê tirkan û pêşengê wê ji xwe re dikirin armenc. Ji ber vê yekê mirov dikare bibêje ku derbeya 12 ê Adara 1970 de rûdayî armenca wê tesfiyekitina tevgera çepê tirk û hemû bizavên demuqratîk yê çep li Tirkiyayê bû.
Ango mirova dikare bibêje ku zihniyeta Cemal paşa û derbeya 12 Adarê li hemberî çepê Tirkan heman hişmnedî, fikirê faşîst û netewperest e. Ji milekî din ve yên ku hevalê Heqî Qarer di 18 Gulana 1982 de şehî têxînin cardin ev zihniyete û hemû jî bi hev re girêdayî ne û ji yek navendê têne birêve meşandin û armenc ew e tesfiye û qirkirina hemû hêz û tevgerên şoreşger û demuqrat e. Ew zihniyeta itîhad tereqî ya heyî îrojî hîn li ser kare û bi rengekî ber biçav di partiya MHP, CHP û AKP xwe dide pêş û hîn bi rengekî ziravtir xwe li her derî bi rêxistin dike. Erdoxan bi kiras û tûyê islama siyasî vê yekê dimeşîne û herdû partiyên din jî bi rûyê netew perestî vê yekê didine meşandin. Hişmendiya ku ev hersê partîjî didine meşandin jî di serî de kolekirina civakê ye û mîna nemrûd û ferewnan xwe li ser xwîn û hebûna gel dana jiyankirin e. Li beramberî vê hêzê bê guman hemû tevgerên azadî xwaz û demuqrat cihê xwe digrin û hemû xebat û tekoşîna wan ji bona recîmê armence. Ew tekoşîn di sala 1916 an de di kesayeta rewşenbîrên Ereb de derketî ye meydanê, mîna Ebdilxenî Erîsî û gelek rewşenbîrên din yên ku wicdana civaka Ereban temsîldikirin. Ji ber eger ku ew rewşenbîr nehatibane tesfiyekirin, wê rewşa civaka ereban ne mîna îroban e û wê civaka Ereban ber bi azadiyê ve çûbane û ger ku Denyîz Gezmîş û Mahir Çayan jî nehatibane kuştin wê Tirkiya jî ne di vê rewşê debane.
Ji ber vê yekê mirov dikare bibêje ku dijminê heyî çi itîhad tereqî û ci partiya behis hemû jî yek zihniyetin û bi hevre dimeşin û li hemberî civakî heman siyasetê didine meşandin, di dawiyê de armancê wan tesfiyekirina hemû hêz û bizavên azadî xwaz û demuqrat e. Lê bi derketina PKK’ê re rewşa heyî heyanî astekî hate guhertin, ji ber ku PKK’ê temsîla nasnama rojhilata navîn bi tevahî dike. Ji ber vê yekê, herçiqasî ku gelê Kurd nebûye xwedî dewlet, lê civaka gelê Kurd ji civaka Ereb û Tirkan hîn bêtir azade. Ji ber ku hem civaka Tirkan û hem jî civaka Ereban jî heyanî astekî ji azadiyê dûrin. Rewşenbîrên ku xwe mîna pêşengê civakê didine xuiyakirin îro tiştekî ji bona gelê xwe nakin û ji bona pergala serdest her tiştê qirêj dikin.
Ji bona vê yekê mirov nikare bibêje ku civaka Tirk xwe gihandiye azadiyê û ger ku xwe wisa jî hîsbike, ew gelek dixapîne. Ji ber ku azadiya ku ew ji bona xwe dipejirînin mîna xaniyê li ser berfê hatî avakirin e û dema ku ji teriyê derkeve ber ronahiya rojê wê rastiya wê hîn bêtir derkeve holê.
Bi vê ewayî mirov dikare bibêje ku azadkirina civaka gelê Kurd di eynî demê de azadkirina civaka Ereb û civaka Tirkan e. Ji ber ku hemû gelên ku di nava xaka rojhilata navîn de jiyandikin jiyana wan bi hev ve girêdayî ye û ancex di hindirê jiyaneke azad û demuqrat de bi hevre jiyanbikin û biratiyeke rast û dirist bi hevre bidin meşandin. Di roja îrode jî dema ku em dibînin xwîna hemû şehîdên gelê Ereb, Tirk û Kurdan dikeve nava hev û ji bona yek armenc û yek dozê tê rijandin, bê guman ew vê rastiyê dide xuiyakirin.
Di dawiyê de careke din em di meha Gulanê de meha şehîdan bejna xwe li ber hemû şehîdên azadî û tekoşîna gelan ditewînin û hemû gel û mirovên ku ji bona azadî û hebûna xwe têdikoşin silavdikin û dibêjin bijî biratî û dostanî û azadiya gelan.
Hamid Dêrik
- Ayrıntılar
Li ber tîrêjên rojê; li axa welat, zinar, daristan, çem û kaniyên warê leheng û dilawêran Kurdistan nêrandin, bergehekî gelekî şên û bedew e. Li Kurdistanê hesreta jîneke azad di dilan de veşartî ma ye. Dema ku ew daristan li ber çavan şîn dibin û çemên lewend bi hezar bîranînan re diherikin, tiştek jê bedewtir nîne. Gelek mirovan ji wan ava vexwarin û hêviyên xwe anîne ser ziman gêrilayên PKK ê jî li asoyên çiyan, li şîverêyên dirêj û gava ku ji hevalên xwe qut dibin, hêvî dikin ku di Kurdistaneke azad de hevdû bibînin. Gelek ji wan gêrilayan jiyana xwe ji destdane û bi hev re li heman goristanê hatine veşartin. Gêrilayê Kurd Başûr yê ku ji vê hesretê para xwe girtiye, paşnavê xwe jî dike Kurdistan. Bi navê Başûr Kurdistan di axa pîroz de tê definkirin. Gêrilayê ku bi rakirina tolhildana hevalên xwe li çiyayê Çarçela gêrilayetî dike. Çarçela gêrilayê Kurd Başûr Kurdistan bi germahiya dilê xwe hembêz dike û nedixwest rojekê bibhîzê, ku bê xatir jê bixwazê, berê xwe daye riyeke bê veger.
Di Jiyaneke Koçber De Çavên Xwe Li Dinê Vedike
Di şevên tarî de û li ser riya çûyîna penabertiyê, axa welat girtine destên xwe û bêhinkirin, paşerojekê li pey xwe dihêlê û rewşekî gelekî bi êş e. Malbata Başûr Kurdistan ji Başûrê Kurdistane û li Şeladizê jiyandikin, lê belê di şerê Korfezê de koçberî welatê xerîbiyê dibin. Gêrilayê Kurd Başûr Kurdistan yê bi navê Zîndan Ahmed sala 1990’î li Urmiyê tê dinê. Malbata Başûr Kurdistan yên ku piştî şerê Korfezê vedigerin warê xwe, wê koçbertiyê bi navê xerîbiyê navdikin û navê wî dikin zîndan.
Malbata wî welatparêzin û ji bona alîkarî dayîna gêrila herdem jiyana xwe dikin nava xeteriyê de. Di milê arzaq de alîkarî didin gêrila. Yek jî yê ku di vê zoriyê de cihê xwe digre Başûr Kurdistan e. Di temenkî biçûk de bi birayê xwe re diçe gel gêrila û arzaq ji wana re dibe. Her ku dilê wî dixwaze siwarî hespa xwe dibe û bê tirs û xof li çiyan digerê. Di zaroktiya xwe de ji hespan gelekî hezdike û xwe fêrî siwarbûna wan dike. Mîna zarokên dîtir mezin nabe. Ji ber rewşa malbata xwe hîna di temenekî biçûk de dixebitê. Bi giyanekî şêt siwarî hespa xwe dibe û li çiyan, deşt û zozanan digerê. Hestên ciwantiya xwe bi bedewbûyîna xwezayê re têrdike. Bi xwezayê re mezin dibe. Xweza di her demsalekê de çawa derbas dibe Başûr Kurdistan dizane. Piştî ku birayê wî bi destê leşkerên Tirk tê kuştin kîna tolrakirinê dikeve dilê wî de û piştî operasyona Zapê di 30 Adarê de sala 2008 an beşdarî nava refên gêrila dibe. Piştî ku tevlî refên gêrila dibe derbasî perwerdeya şervanên nû dibe. Ji hesreta welatê xwe navê xwe dike Başûr Kurdistan. Piştî perwerdeya şervanên nû bi pêşniyarê xwe derbasî Zagrosê dibe.
Evîneke Bê Hempe Di Wî Dilê Biçûk De Veşartîbû
Gêrilayê biçûk dibe ku nû tevlî gêrila bûbê, lê belê ji jiyana gêrilayetî dûr nîne. Çawa derbasî piratîkê dibe heyecan û coşa wî ya tevlîbûna jiyanê bala herkesî dikişînê. Di demeke kin de fêrî her tiştî dibe. Girêdana wî ya jiyanê bingehê xwe ji wê penabertiya ku di temenekî biçûk de jiyankirî digre. Ji ber vê yekê nirxê jiyanê baş dizane. Destor nade ku kesek arzan nêzî nirxên jiyanê bibe û di vê mijarê de gelekî têkoşîn dike. Her dem di jiyanê de moralî ye, lê gava ku wezîfeyên xwe bi cih nayînê moralê wî dikeve û xwe lêpirsîn dike. Di hezkirina xwe ya heywana de dewamdike û bê westandin bi wana re xebat dike. Ji bona ku heywan di rêkan de zorî nekişînin herdem bêr û qazmeyê wî li gel wî ne û rêka ji bona heywana vedike. Li beramberî rexne dilnizme û gava ku kêmasiyan jiyan dike rexnedayîna xwe dide.
Ji ber ku birayê wî jiyana xwe ji destdabû, rêveberiyên gêrila wî rênakin cebha pêş. Ev jî gelekî li zora wî diçe, ji ber ku soz daye tola birayê xwe rabike. Her dem di jiyanê de dibêjê “ ji min re şensekî bidin ez dijminê xwe bibînim û heyfa birayê xwe rabikim.” Bi hevalên xwe ve gelekî girêdayî ye. Gava ku hevalên wî di çalakiya Bêzelê û Bêdewê de jiyana xwe ji destdidin gelekî bandor dibe. Li ser wan hevalên xwe awaz çêdike û bi gotina van awazan re herdem tê bîra wî ku pêwîste tola hevalên xwe ji leşkerên Tirk rabike, ji ber ew bûne sedemê ku hevalên wî ji wî qutbibin. Di çûyîna cebhên pêşde israr dike û her weha derbasî Çarçêla dibe. Bi hêviya gihîştine Kurdistaneke rizgar dest bi têkoşîna xwe dike. Di jiyanê de dibêjê “ heger Kurdistan rizgar bibe, emê dijmin ji Kurdistanê biqewtînin, wê demê dijmin li ser keda gelê me nema dikare xwe bide jiyankirin.”
Soza Hevaltiyê….Tolhildan e
Gêrilayê Kurd Başûr Kurdistan gava ku bi hevalên xwe re beşdarî çalakiya Bêzelê û Bêdewê dibe, li bendê ye ku bi hev re vegerin, lê mixabin di wan çalakiyan de gêrilayên ku bi wan re hevaltî kiriye, di piratîkê de pêşengtiya wî kirine û jê re bûn destek, venagerîn. Ev rastiya ku hatî jiyankirin di dilê wî de birîneka kûr vedike û soza tolhildanê dide wan hevalên xwe. Ji ber vê yekê piştî çalakiya Bêdewê bi israra xwe li Çarçêla dimînê. Çiyayên Çarçêla ma çawa ciwanekî weha bi coş û dilawêr nagirê gel xwe û pê re hevaltî nake. Gêrilayê Kurd Başûr Kurdistan bi çûyîna wezîfeyekê li navçeya Geverê dest bi têkoşînê dike. Başûr Kurdistan bi çend hevalên xwe re diçe navçe Geverê û ji bona lidarxistina çalakiya Bêdewê civîn çêdikin. Gêrilayên ku civîn çêdikin hîna di gund de ne, leşkerên Tirk dest bi avêtina top û hewana dikin. Gêrilayên Kurd ji ber ku karên xwe bi dawî nanîne, wê şevê di gund de dimînin. Leşkerên Tirk jî bi hêzeke mezin derûdora gêrila digirin. Başûr Kurdistan û hevalên xwe gava ku dixwazin xwe xilasbikin dikevin kemîna leşkerên Tirk de. Di kemînê de du gêrilayên jin bi giranî birîndar dibin. Lê belê di navbera gêrila û leşkerên Tirk de pevçûn destpêdike. Başûr Kurdistan û hevalê wî dixwazin hevalên xwe yên birîndar ji wê çemberê xilasbikin, ji ber vê yekê di wî zemanê teng de biryar didin ku biçin girekî bigirin. Di milekî de şerdikin û di milekî dîtir de jî dihilkişin gir. Artêşa Tirk hem bêjayî û hem jî hewayî êrîşî wê gurûpa gêrila dikin û bi xwesteke wan dîlbigirin gaza kîmyewî didin bikaranîn. Lê belê ji ber ku av nêzî gêrila ne ew gaz zêde bandor li ser wan nake. Ji ber vê yekê Başûr Kurdistan û hevalê wî nikarin gir bigirin. Leşkerên Tirk li hemberî berxwedaniya wan matmayî dimînin û texmîn nakin ku ew gurûpa gêrila çar kesin. Her du gêrila li pişt kuçan şer dikin û li berxwedidin heyanî ku jiyana xwe ji destdidin. Her du gêrilayên jin jî bi wê birîndariya xwe şer dikin heyanî ku jiyana xwe ji destdidin. Piştî ku operasyon bi dawî dibe gundî xwedî li cenazeyên her çar gêrila derdikevin û dibin goristana Şemzînan, ya ku gelê Şemzînan bi taybet ji bona definkirina cenazeyên gêrila çêkirine. Ew hesret di dilê Başûr Kurdistan de nema û bi lehengtiyeke mezin li gel hevalên xwe yên ku jiyana xwe di çalakiya Bêzelê û Bêdewê de destdabûn hate definkirin.
Gêrilayê Kurd Başûr Kurdistan bi berxwedaniya xwe re riya azadiyê şopand. Bê ku dudilî jiyanbike di wî temenê biçûk de bi lehengî jiyana xwe ji dest da. Bi dilekî rehet di hembêza Çarçêla de cihê xwe çêkir û li ser etekên Zagrosê navê wî bi tîpên zêrîn hate nivîsandin.
Dunya Pale
- Ayrıntılar
Sonda me heye.
Ji çiyan heta deştan, ji serma zivistanî heta germahiya biharê re.
Sonda me heye.
Gundî, bajarî, metropolî û ji gelê me yê penaber re.
Sonda me heye.
Kêm be jî ji hemû gelê girêdana wan a azadiyê hebe re.
Sonda me heye.
Bi bêdengiya keviran û bi bêhestiyariya dînazoran ji dijminên Kurdistanê û mirovahiyê yê dixwazin me qir bikin û ji parastvanên van re.
Sonda me heye.
Ji gelê me, ji hemû gelê bindest û komên baweriyan re.
Sonda me heye.
Emê azadiyê bi we re bidestbixin û diyarî we bikin.
Sonda me heye.
Ji nijadperestê tirk, şovenîstê erep û şovenîstên şîa yên fars û ji bavê wan ê lîberal ên mezin re.
Emê ji wan re jî dojehê bikin rê.
Sonda me heye.
Lewra dema me dest bi vî şerî kir me sond xwar û me got, “ser li aliyekî laş li aliyekî be jî emê heta azadiyê bidest bixînin, emê azadiyê girêk girêk bihûnin.”
Sonda me heye. Lewra dema me dest bi vî şerî kir me sond xwar û me got ku weke derwêşan emê bi ebakî û bi gepek xwarin jiyan bikin.”
Sonda me heye.
Lewra me dema dest bi vî şerî kir me sond xwar û got, dema pêwîst kir weke teyrekê bifirin lûtkeyan û perçe perçe bi lêdana dijmin emê şer bikin.
Me sond xwar û got ku carna weke bazekî bi awirên tûj bikevin nav dijmin û bi derbeyekê emê lêdin û tune bikin.
Sonda me heye.
Lewra dema me dest bi vî şerî kir me got ku emê giyanekî wusa biafirînin ku wê ev gihan tu car binnekeve.
Ev giyan ji çiyan heta gundan ji wir heta bajaran wê belav bibe ku her kurd yên kêmekî jî hestên biratiyê li gel hebe wê bandorê li gelê din jî bike.
Û wê wusa bandor bike ku li her cîhê kurdek lê hebe wê weke gerîla li ber xwe bide.
Û wê wusa bibe ku yên xwediyê giyanê mirî jî wê Kurdistanê weke kabeya berxwedan, azadî û aşitiyê bibîne.
Me wusa xeyal kir, wusa bawer kir û me wusa li ber xwe da.
Me her bi vî rengî li ber xwe da em bi hêztir bûn.
Em şaş nebûn û me şaş jî nekir.
Di van rojan de ku li Kurdistanê dîrok tê nivîsîn, hemû xeyalê mey ê me ji bo wan li ber xwe dida , yek bi yek dibin rastî.
Ji 15’ê Sibatê heta 8’ê Adarê, ji 8’ê Adarê heta Newrozê û ji Newrozê heta 18-19-20-21…Avrêl û ta ku heta roja her rojî ji nû ve destaneke azadiyê tê nivîsîn.
YSK( Desteya Bilind a Hilbijartinê) wiz tê û tirs diçe.
Di rojekê de ya tif dike di roja çaran de dialêse.
Him jî naçar dimîne paşpaşkî biçe.
Kurd, binkeftineke nû bi TC dan jiyankirin û ji bo gelekê din jî giyan, coş û hêviya şoreşê didin jiyandin.
Ahmet Şik ê ku ji bo Artêşa Meleyan deşîfre kir avêtin girtîgehê dibêje ku; “wê kurd demokrasiyê bînin vî welatî.”
Mîthat Sîncar dibêje ku; “Kurd li kuçeyan destûreke bingehîn a nû dinivîsînin.”
Nûray Mert got ku; “ Kurd pêşengiya hemû tiştî dikin.”
Altan Tan ji ber dîmenên di merasimên cenazeyê îbrahîm Orûç ê li dijî celladên tirk li berxweda û gihîşt mertebe ya şehadêtê de van a digot;
“ji derveyî zarokên di pêçekê de hemû kesên li Bismîlê tevlî merasim a cenazeyê bûye”
Vana tenê hin peyvên weke mînak hatine bilêvikirin.
Silav ji bo gelê me yê her kuçe, sikak û qad veguherandin çeperên azadiyê.
Silavê me heye. Ji bo keç û xortên leheng ê di kuçeyan de li dijî panzêran li berxwe didan, herî zêde jî bila generalê biçûk bizanibin ku em di emrê wan de ne.
Silavê me heye.
Ji ciwanê li Êlihê bi ruhê tolhildanê balyoz li panzêrê dida.
Di be ku dema ketin tengasiyê bila bizanibin çiya stargehên we ne.
Hûn bizanin ku mîsogeriya me ya herî mezin a hebûna me û azadiya me çiya ne.
Bibe ku hûn bixwazin di fedaîtiyê de bigihêjin asta herî jor hûn bizanin ku cardin çiya stargehê we ne.
Ozgur Bîlge
- Ayrıntılar
Husên Engîzek
Ji 21 hêyfa adarê heya 28 tan heftayê qehramanîyê gelê Kurdê.28' adara 1986 li çîyayê Gabar ê şahadeta heval Egît ê.(Mahsûm Korkmaz) rêber Apo di der heqê heval Egît de wisa vedibêja:"Egît şêrîn ê.Egît,merxas a.Egît,mirovekî fedaker e.," Di heman demede 21 heyfa adarê tê zanîn ku,Newroz ê…Ango roja nû;roja nûyê ji bo gelê kurd,roja nûyê ji bo gelê rojhilata navîn,roja nû yê ji bo xwezaza ye,roja nûyê ku,xweza xwe di vê rojêde nû dike xweza xwe di xemilî ne,qirasê spîyê ku ji berfê li xwekirîyê,ji ser xwe diavêje,xwe dixemilîne,dar dibişkivin, kulîlk vedidin, xweza rengîn dibe…
Egîdbûn çi yê? Wateye vê tegînê;ji bo gelê kurdgelê rojhilata navîn û ji bo gelê dinya yê çi ye?...Di pêvajoye dîrokî de,Egîdbûn; ji bo pirgirêkên dîrokî û bingehîn re Egîdbûn bûyîna çare ye… pirsgirêkên;wek bîrdozî,ol,felsefe,sîyaset û h.w.d re bûyîna çare ye..neçareserî di defterê Egîtbûnê de nîn e…
Egîdbûna gelê kûrd Ji H.z Zerdeşt destpêdike.Ji alî dîn,felsefe û ehlaq…Egîtbûna H.z Zerdeşt bi sê pêyvan desrpêdike;hizirîn,şîyandin, û kirin…Ango H.z Zerdeşt dibÊja bila hizir baş bê hizirandin,soz bila baş bê gotin,kar bila baş bê kirin…
Di ol û felsefeya H.z zerdeşt' ê;wîn he ye.ew qas wîn heye ku;li dîyarbûna xwede yê H.zZerdeşt AHÛRA MAZDA, H.z Zerdeşt wek pêsîre xwede yê xwe bigire jê pirs dike:
"Ez ve pirsdikim ji te,AHÛRA rastîye ji min re bêja!
Hêzên kê li ser xwe digerîne dinya û ezmanan cida cida?
Kî li av û nebatan dinêre li cîhê wan?
Kî bi ba re rêbertîye dike,diherîkîna ba de?
Kî li ser xwe digerîne,ew ewrên tarîyê ku ji baranê barkirî li ezmanan giran giran?"(Zerdeşt Gathalar Yasna44-4)
Ji ber ve yekê civak û mirovên ku li ser ol û felsefeya Zerdeşt gelek xwedan wîn in.EW qas xwedan wîn in ku,di kîjan şert û mercan dibe bila bibin,dijminên wan çi qas ;zilmkar,xwînmij û xurt dibin bila bibin li hemberî wan liberxwedidin.
Li ser ol,felsefe,ehlaqa Zerdeşt berxwedana gelê kurd;di pêşengtîya Kawa'yê Hesînkar de li dijî împaratorîya Asûrîyan destpêdike.Asûrîyên ku diz û hîz…Asûrîyên ku;ji serîyên mirovan bircên kelan û avahî hûnandin e…
Ango Zerdeşt di dîroke de ;Egîdbûna gelê kurda…
Di heman deme de;Kawa'yê Hesinkar jî,ev hizir û ramanên H.z Zerdeşt di kiryare de pêkanîn a. Ango ji bo azadî,wekhevî ya bav û kalên gelê kurd,ango gelê med û gelên rojhilata navîn pratîk buyîna H.z Zerdeşt'e.
Egîdbûn;ji alîyê bîrdozîya hemdem a gelê kurd ve dû peyv in. ev her dû pey jî ji alî yê Rêber Apo ve hatinê afirandin.Ev peyv jî ev in:"Kurdistan metingeh'e"Ev her dû gotinê wecîz û dîrokî ne ji rêze ne.ev her dû gotin,ji alî birdozî ve çarenûsa gelê kurd guherandin e.gotinê guherandin û veguherandine ne.
Eger ku;mirov dil û mêjîyê di doza Azadî û wekhevîya gelê kurd ê nehelînê,nikare du peyvên wisa biafirîne û bîne ziman.Rêber Apo di doja gelê kurd yê azadî û wekhevîye de wek dil û mejîyê xwe bi helîne xebitîye û hewldaye gelek Egît afirandin e.ev Egît ne li ser birdozîya rêber Apo bûne Egîd.Bi Egîdbûna van Egîdan gelê kurd bûye gelê kî Egîd…
Di serdema H.z Zerdeşt, Kawa yê Hesinkar û Îro jî gelê me gelekî Egîd ''e.Di serdemena H.z zerdeşt ê gelê kurd,ji alî birdojî,felsefe,ol, sîyaset,rêxistin, û ehlaqe pêşenge gêlê rojhilata navîn bû.Îro jî gelê me bi wî şewazî pêşenge.
Di egîdbûna gelê kurd ê gelek egît hene.Di her pêvajoyeka girîngde;egîdê ku canê xwe ye şêrîn ji bo gelê kurd dane hene.ji van kesayetê dîrokî yek jî;şehîd Hakî karer'e.Ji xwe ne kesayetî Kûrd'e. şoreşgerekî dîrokîyî Tirk'e.ji bo veguhestina îrdozîya rêber Apo;bîrdozîya vejîn,azadî,wekhevîye canê xweye şêrin ,ji bo gelê kurd,gelê Tirk û gelê cîhanê daye.Şehîd Hakî Karer şehîdê dema bîrdozî afirandin,bîrdozî veguhestine ye. Rêhevalê Serok Apo'ye.Şehîdê heza demazrandina P.K.K ye
Di heman deme de hakîbûn Egîdbûn'e
Egîdbûn berxwedana Zindana Amed'e .ye.
Egîdbûn;berxwadana kawa'ye hemdem Mazlûm Doağan'e,Agirê Newroze ye bi sê çopê kîbrîte( )di bedenê xwe de nûve gêşkirine.di şert û mercên herî giran de"berxwedan jîyana kêrîn e. di berxwedane de her tim li pêş bûnê.
Mazlûmbûn Egîdbûn'e;di her Newroze debi mîlyonan di di meydanên de agirê newrozê geş kirine.durişme "berxwedan jîyane kêrîn e
Xeyrîbûn Egîdbûn e.
Şehîd mehmet Xeyrî Durmuş di wiêjeyê partî de wisa te nirxandin:Kesayetekî dîrokî, rêxistinê û dilnizm bû. Ji ber ve yekê di vesîyata xwe de gotibû:"li ser gora min deyndar binivîsinin.
Kemalbûn egîdbûn'a.
Te zanîn ku;şehîd Kemal Pîr qeyremanekî enternasyonalîstî Apoyî ye.Şoreşgerekî ku dijmin jî li pêşberî wî rêzgirtîye.
Di wêjeyê partî de,gelek taybemendîyên şehîd kemal pîr hatine pênase kirin.ji taybetmendîyên şehîd Kemal Pîr a herî sereke li hemberî dijmin û hevaltîya kem hêrs û kîna wî ye.di dema şoreşe vejîneyê gelê kurd ji bo pratikê ne di rê de,taybet ji bo pratîkê Hîlwan û Sîwereke wisa dibêja"eger ku,kî xwedî ve pratîka ne di rê deye ez dixwazin wan bibînim,bi pêsîra wan bigirim,ji wan hesap bibirsim…"
Wêjeyê partî ji bo Şehît Kemal Pîr wisa vegotî ye:"her tim,di qadên xebatede ji her cûrekî
Di nava çalakîyan de bû."
Kemalbûn ji alî çalakvanîyede lûtkeya Egîdbûne ye.
Egîdbûn;Zîlanbûn'e.di heman deme de Zilanbûn,Egîdbûn'a.
Zîlanbûn;Hêza jineyê wekhevî û azadîye ye
Bi taybet;Zîlanbûn parastin û azadkirina rêber Apo'ye .
Egîdbûn;nûdemek e.Serdemeka nûye.Piştî ku Rêber Apo paradîgma guherand,bîrdozîya xwe dijberî şaristanîya hîyararşîk û dewletparêz,ji bo şaristanîya demokratîk hîna kur û berfireh kir Egîdbûn;li dijî yekdestîya hêzên şaristanîya dewletparêz civaka demokratîk parastin û ji nû ve şaristanîya demokratîk,ji alî ehlaq ûsîyasete ve hunandin a.Egîtbûn;dema nûyê şaristanîya demokratîk li ser bingehe civaka ehlaqî û polîtîk hûnandin a;Ji alîyê jin, xort,mêr…bi kurtasî ji alîyê hemû civake ve şaristanîya demokratîk hûnandin e.
Egîdbûn;di nûdemê ku;em tê de navê gelê Kurd'e.
- Ayrıntılar
Ji evîna xwezaye bûme derwêşê diyarên nepenî. Ez ji xwe xeyîdi bûm. Sedem jî nenaskirin a xwezayê bû. Çawa çêdibe ku ez û xweza perçeyek in lê ez wê nanasim. Çawa derwêş diyar diyar digerin ez jî ketim ser riya lêgerînê. Lêgerîna xwezayê, lêgerîna azadiyê. Hêvî di asoyan de veşartiye û aso jî herî xweş ji cîhê bilind diyar dibe, bilindahî jî remza çiya ne. Çiya bilind e, pîroz e, parastgeha gelan e, ji lewra azadî jî li çiyan e. Xweza dayik e, dayik jî pîroz e, yek jî azadiye. Ji xwe di serdemên kevnar de mirovan vala vala ji dayik, vegera xwezayê û ji azadiyê re negotine amargî! Hemû bi heman bêjeyê tê binavkirin. Mîna tiliyên destekî ji hev nayê cûdakirin. Mirov cûda bike wê aliyek wê kêm bimîne. Xweza bê dayik, dayik bê azadî nikare jiyan bike. Jiyan bibe jî wê bê wate û nava wê vala be.
Xweza di ahenga xwe de her tişt din ava hevsengiyê de berdewam dike. Tu tişt ji derveyî rola xwe ya xwezayê tevnagere. Dema mirov zindîbûn a xwezayê çavdêrî bike, mirov efsûniya wê eşkere dikare bibîne. Gelek bûyerên balkêş rojane di xwezayê de diqewime. Mînak mori yê bi mirovan pir biçûk dixuyin, di cîhana wan de ahengeke xurt heye. Havînan her dem amadekariyê xwe yên zivistanê dikin, gelek caran barên ji xwe mezintir radikin da ku zivistan a xwe bi aramî derbas bikin. Cardin komunalizmek û rengê xebateke kolektîf ya pir xurt di navbera wan de heye. Weke mînak herdem bi komî dixebitin û di navbera xwe de ji bo kar beşan avadikin; weke mînak komek ji wan axa bin erdê dikişînin devre da ku ji xwe re cîh çêbikin, beşek jî qûtê xwe dikişînin hundir. Nîzama xwe jî tu car xeranakin, bi rêzekê li pey hev in. Dema ji cîhekî aheng a wan xira bibe, demekê di kar ê wan de gengeşî derdikeve.
Weke vê mînaka berbiçav, gelek mînakê din jî mirov dikare ji xwezayê bide. Moz jî mînakeke pir xweşe. Di navbera wan de jî beşkirin a kar heye. Mozên karker, mozên nêr û moz a mê yanî kralîçe-ece. Her kes karê xwe dizane û li gor wê tevdigere. Mozên karker weke navên xwe herdem li ser kar in. Diyar diyar digerin, dibin mêvanê gul û kulîlkên hezar rengî, tiştê jê pêwist jê digre û dibe kevara xwe. Lê tenê vê jî nake, di destpêkê de jî hatibû ser ziman; di xwezayê de di nava zindiyan de ahengek pir xurt heye. Çawa di mirov û ajalan de nêr û mê heye, heman tişt ji bo nebatan jî derbas dibe. Yanî din ava dar, gîha û kulîlkan de du cins hene û dema moz ên karker, dibe mêvanê kulîlkan tovên kulîlka derbasî yên din dike û bi vî awayî kulîlk jî dikarin zêde bibin.
Mirov bi xwezayê re çiqas bibe dost, dostaniya xwezayê û parastvaniya wê hîn bêtir tê famkirin. Ger însanek xwezaya tê de ku rola dayikê dilîze binase, xweza tu car nahêlê mirov tengav bibe. Bi hezaran cûre fêkî û sewzê xwe, bi dar û kaniyên xwe çavkaniya jiyanê ye.
Li gel çermesoran ax pîroz e, ji xwe di gotineke pêşiyan ên çermesoran de jî dibêje, ezê çawa kêrê li zikê diya xwe bixînim. Cardin di gotineke din dibêjin, “em naxwazin zirarê bidin dara. Çi wexta pêwîst bike em destpêkê tutinê îkramê wan dikin, û tu carî em derveyî pêwistiyên xwe zêde bikarnaynin. Ger em bê yî ku hestên wan nefikire û beriya em wan jêkin tûtinê îkram nekin wê hemû darên li daristanê wê rondikan bibarînin û wê ev dilê me jî birîn bike.” Girêdana bi xwezayê pîroz e, lê mixabin di roja me de texrîbatên pir mezin hene, gelek ji van jî êdî vegera wê nîne. nemaze li bajaran bi taybet ji aliyê serdest û emperyalîstan ji bo berjewendiyan hemû nîrxên pîroz binpê dibe û xweza tê kuştin. Bi kuştina xwezayê pêşeroja hemû zindiyan jî bi xwe re tê kuştin.
Gerîla jî zindîbûna xwezayê dizane û xwe jî ji yek perçeyê xwezayê dihesibîne. Bi qasî pêwistiya xwe jê sûdê werdigre, zêdetir ê wê jî diparêze. Ji lewra dizane ku wê bi qasî ew xwezayê diparêze zêdetirê wê xweza jî gerîla diparêze. Xweza jî weke dayikê pîroz e ji bo mirovan. Lê hezar û sed mixabin ku bi taybet piştî pergala kapîtalîst serdest bû roj bi roj xweza texrîp kir û êdî gihîştiye wê astê ku êdî mirov nikare li gelek bajaran bijî. Ji bo xwe din av xaniyên ji betonê dîl bikin hemû dar û daristan tê jêkirin. Avheva ji ber qirêjiyan êdî gihîştiye asteke xeternak. Ji ber wê çawa demekê gotina me vegera welêt bû, ji ber welêt tu car pîrozahiya xwe wenda nake. Ev car jî em bêjin vegerin xwezayê. Dilê xwezayê bigrin. Ger em dixwazin pêşeroj a me hebe, divê em xwezayê biparêzin, dewlemend bikin û xwe ji sepandinên pergala kapîtalîst dûr bixînin. Ji lewra ne jiyan dimîne ne jî poşmaniya dawiyê dibe çareseri…
Salar Mendo
- Ayrıntılar